Out of office

Straks hou ik het voor bekeken op het werk. Of toch voor een weekje of twee. Vakantie dus.

Al hanteren we dit jaar een vrij creatieve invulling van het concept. Eerst een weekje Belgische kust, met dank aan mijn ouders voor het destijds aanschaffen van een leuk appartement als buitenverblijf. Lezen, rondhangen, de lekkerste ijsjes van het land eten, fietstochtjes in de polders, uitstapjes naar de buurlanden en vooral heel veel uitrusten. Dat laatste zal zeker nodig zijn voor Part II van de vakantie. De start van ons grootste renovatieproject tot nu toe: za kietsjen. Vier bestaande oude ruimtes omtoveren tot één stralende leefkeuken. En dat alles op 10 dagen 4 maanden tijd. Niet allemaal vakantie, helaas.

Ik weet dat het tegenwoordig standaard is dat bloggers tijdens hun vakantie constant verslag uitbrengen over hun bezigheden, maar dat zal hier toch niet waar zijn. Hou uzelf dus in stilte bezig tot mijn glansrijke terugkeer.

Cheerio!

Interim-receptioniste

Werknemer belt intern naar de interim-receptioniste: “Goeiemorgen, het was om te vragen of de Berlingo deze namiddag beschikbaar is om naar een klant te gaan.”

Niet-het-scherpste-mes-in-de-schuif: “Oei, ik denk niet dat die hier werkt, maar ik zal het eens opzoeken voor u.”

En dát, mijn beste vrienden, is waarom wij niet erg blij zijn dat de receptioniste-sinds-jaren ‘nieuwe uitdagingen’ opzoekt omdat haar bazen er steevast voor kozen niet naar haar verzuchtingen te luisteren.

Groene jongen

Dankzij de aanstormende verkiezingen en bijhorende kleutermeningen durf ik al wel eens mijn vertrouwen in de mensheid verliezen. Maar soms kruist onverwacht een vertederend figuur je pad die je op slag doet glimlachen.

Zo ook de man die vanmorgen aan de Willebroekse Vaart het verkeer in beide richtingen tegenhield, waarna hij een familie eendenkuikentjes met engelengeduld de straat hielp oversteken naar hun moeder.

Hij zal het wel nooit lezen, maar de man maakte mijn dag meteen goed.

How to look like an idiot

• Stap 1: Wees sociaal! Ga op baby-bezoek bij vrienden terwijl je vriend afgesproken heeft met een andere vriendin.
• Stap 2: Denk groen! Vraag je vriend je af te zetten bij een andere vriend, zodat je kan carpoolen naar de baby.
• Stap 3: Lach! Als je vriend bij het toetrekken van de deur even doet alsof hij geen sleutel bijheeft, lach dan mee dat dat wel lastig zou zijn omdat je zelf geen sleutel op zak hebt.
• Stap 4: Geniet van je avondje uit!
• Stap 5: Plan voldoende nachtrust! Het is immers een school night. Laat je tijdig weer afzetten voor de deur van een nog leeg huis, want je vriend geniet ondertussen natuurlijk ook van zijn avondje uit.
• Stap 6: Panikeer! Graai in je tas op zoek naar de sleutel, waarvan je je even later realiseert dat die binnen netjes op zijn plaats ligt.
• Stap 7: Kruip! Bel je vriend en vraag hem of hij al onderweg naar huis is, en of hij zich alsjeblieft wat kan haasten. Het regent, het is koud en je bent moe. Je kan niet op een tuinstoel gaan zitten, want die zijn nat. Het afdakje is niet groot genoeg om helemaal onder te staan. Je kan niet bij de buren aanbellen om te schuilen, want het is al 23u. Onderga het gelach aan de andere kant van de lijn.
• Stap 8: Beloon! Geef je vriend een dikke zoen wanneer hij als een ridder in de grijze auto komt aangestoven om je uit de nood te helpen.
• Stap 9: Negeer de sleutel die je bij binnenkomst ligt aan te staren.

Als het dan eens goed is…

Wie renoveert of bouwt, weet het waarschijnlijk wel: zolang een leverancier aan je kan verdienen, is ie poeslief. Maar van zodra de centen binnenzijn, besta je niet meer in zijn perfecte wereldje. Meestal is dat geen probleem. Van zodra de goederen binnenzijn, ben ik immers ook niet meer geneigd een vriendschappelijke relatie te onderhouden met die mannen.

Maar soms duiken er problemen op. Dingen gaan kapot op manieren en momenten waarop ze niet kapot zouden mogen gaan. Zoals de wastafel in onze badkamer. Leuk dingetje: zo’n modern golvend geval dat twee wasbekkens vrolijk met elkaar verbindt. Leek ons wel toepasselijk, met dat water enal.

And it was. Maar toen ontdekte ik twee barstjes in het glazuur. En kwam er een lelijke gelige vlek op dat mooie witte oppervlak. En kreeg ik bijna een beroerte toen de blauwe kleur van een ontstoppingsmiddel zich duchtig verzette tegen verdwijning.

Na enkele maanden gesakker en gezeur was ik het eigenlijk wel beu. Dat ding had genoeg gekost om het toch minstens tot het einde van de garantieperiode uit te zingen, zoals andere dure producten over het algemeen doen. Ik besloot eens de assertieve uit te hangen. Bereidde me uiteraard stevig voor om idiote opmerkingen als “Maar met welke agressieve producten hebt u die wasbak dan wel schoongemaakt, mevrouw?” (met gewone allesreiniger, thankyouverymuch) en “Hebt u er misschien een aambeeld op laten vallen? Dat zou die barstjes wel verklaren.” (dat kreeg ik niet tot op de eerste verdieping, meneer) vakkundig te kunnen ontkrachten.

Groot dan ook mijn verbazing toen de man aan de andere kant van de lijn mijn zorgvuldig opgebouwde betoog onderbrak met een eenvoudig “Mag ik even het nummer op de bestelbon, dan bezorgen wij u zo snel mogelijk een nieuw exemplaar”. Gevolgd door een heel relaas over problemen met leveranciers (dat ken ik) die niet deden wat afgesproken was (uhu) en daarna weigerden hun rommel op te kuisen (check!). Jammer voor de winkel, maar ondertussen krijgen wij wel een blinkend nieuwe wasbak.

Dus, in mijn poging om minder te zagen en meer positief nieuws te brengen: driemaal hoera voor X2o! Als het goed is, mag het ook wel eens gezegd worden.

Kinderen met kinderen

Binnenkort heb ik afgesproken met vrienden uit de tijd dat ik nog op een College zat. Ik durf al niet meer te tellen hoe lang het geleden is dat ik naast hen op de katholieke schoolbanken zat, maar dat het leuke tijden waren, dat staat vast.

Sindsdien zijn we allemaal – soms tegen wil en dank – wat volwassener geworden. Een vaste relatie, bij sommigen zelfs al bekrachtigd met een officiële stempel. Universitaire diploma’s, jobs in alle uithoeken van het land en in sectoren waar ik voorheen nog nooit van gehoord had. Een eigen huis en een schuldsaldoverzekering, of een langdurig verblijf in het buitenland achter de rug. Het hoort erbij, bij ouder worden.

Maar waar ik maar niet aan gewoon word, dat zijn de baby’s. Klasgenootjes waarvan ik me nog levendig herinner dat ze zaten te giechelen toen we het condoom over de banaan moesten schuiven in de biologieles, zijn tegenwoordig volwaardig mama of papa. Of zwanger. Of van plan dat zeer binnenkort te worden.

En eens ze het zijn, vinden ze duidelijk dat hun vrienden het meteen ook moeten worden. Grootouders, tantes en zussen hadden al enige tijd een sadistische voorkeur voor het tenenkrullende “En? Wanneer is het nu jullie beurt?”, maar nu beginnen die jongens en meisjes waar ik mee opgegroeid ben dus ook al.

Maar het is gewoon nog geen tijd voor mij. Ik begin nog maar net te accepteren dat ik een job, een afbetaling en een meerjarenplan voor het huis heb, gaan zij er nog wat extra verantwoordelijkheden bijkweken! Gek zijn ze. Hyperactief. Te vroeg volwassen, verdomme! Damn their enthousiasm! Want ondertussen voel ik me (weer) het vijftienjarige kneusje dat nog steeds niemand gekust heeft.

Binnenkort misschien eens een hond kopen. Zien hoe dat bevalt. Kan ik meteen die jengelende peuters van mijn erf houden.

Verzuring

Het toppunt van een verzuurde maatschappij: mensen die klagen dat “een futiliteit” als de geboorte van een baby-olifant in de Zoo van Antwerpen een hoofdpunt was in het nieuws.

Uiteraard. Want werkloosheid, criminaliteit, volkerenmoord en hypocrisie in de politiek kan ik die ene dag écht niet missen. Daar krijg je toch nooit genoeg van?

Man Labour Front

Ik denk dat de mannen van M!LF zich toch een beetje gemist hebben bij de ontwikkeling van hun concept. Vorige week keek mijn wederhelft tijdens het strijken, dit keer besliste hij kort na de aftiteling dat de ramen dringend gekuisd moesten worden. Waarna hij aan de slag ging met emmer en zeemvel.

Van mij mag dat circus dus gerust nog wat langer blijven duren.

Saskaya stemt Vlaams Belang

Dat ik momenteel in een existentiële crisis zit qua partijvoorkeur, daar had ik het al eens over gehad. Mijn huismerk blijkt vergeten te zijn hoe socialisme ook alweer werkt en ik vrees dat ik daarnaast weinig valabele alternatieven zie. Op Vlaams Belang stem ik niet uit morele overwegingen en CD&V stuit op intellectuele bezwaren. Of was het omgekeerd? I forget. Open VLD lijkt tegenwoordig even netjes met deontologie om te gaan als de PS en Dedecker is een friggin’ judocoach. PVDA heeft nog steeds niet door dat kapitalisme here to stay is en Groen! heeft ooit zijn kans gehad maar sloeg toen de bal hilarisch mis. SLP bestaat niet eens als partij en N-VA moet dringend leren constructief te denken vooraleer ik ze nogmaals in een coalitie wil zien. Geen idee dus welk bolletje Saskaya op 7 juni gaat kleuren.

Een stemtest als EU Profiler die belooft me wat te helpen bij deze beslissing, kan dus meteen een bezoekje van me verwachten. Ik sta open voor alle ideeën en visies, maar dan moeten ze wel een beetje serieus blijven. Mij na een kort vragenlijstje botweg meedelen dat ik op Vlaams Belang moet stemmen, vind ik niet ernstig. Akkoord, immigranten mogen wat mij betreft een beetje respect hebben voor onze waarden en ik zie niet in waarom Turkije zou moeten toetreden tot de EU. Maar om me dan maar meteen te brandmerken als blanke extremist, dat gaat me toch een beetje ver. Weg met dat ding dus, zeker als blijkt dat mijn wederhelft al even bizarre resultaten krijgt.

Maar nu weet ik het dus nog steeds niet. Ik denk dat ik gewoon ga stemmen voor de eerste politicus die de komende weken blijk geeft van oprechte interesse in iemand anders dan zichzelf. Erg lang kan dat toch niet meer duren?

The one with the kitchen

Dat verbouwen geen pretje is, daarover kan menig blogger getuigen. Fantastisch om achteraf het resultaat te zien, maar wat een frustraties om zover te komen! En tijd dat daarin kruipt. Om nog maar te zwijgen van het geld.

Nadat we eerder al de accident-waiting-to-happen-elektriciteit aanpakten, een nieuwe badkamer plaatsten, nieuwe ramen in het oudste deel van het huis lieten zetten en de living een modern kleedje aantrokken, hadden we even genoeg van renovaties. Een mens moet af en toe nog eens van een rustig weekendje kunnen genieten, nietwaar? En sparen bovendien. Sparen leek ook wel een goed plan.

Maar – who knew – frustraties komen blijkbaar ook voort uit het gebrék aan renovatie. Een groepje ruimtes die zo verschrikkelijk ingericht zijn, dat ze je dagelijks irriteren. Een keuken die zo disfunctioneel is, dat fastfood steeds aantrekkelijker wordt. Vrijhangende asbestplaten die je toch liever niet in je huis hebt. Vijfendertig deuren naar de tuin, maar geen enkele vanuit de leefruimte.

Zoals ik al zei: frustraties.

Dus hebben we maar meteen beslist weer tot actie over te gaan. De vijf muren die een ruimte van 18m² in onooglijke kubusjes opdelen, gaan eruit. Buitenmuren worden gestript, nieuwe leidingen gelegd, propere chappe gegoten. Verse vloeren, plafonds en muren komen in de plaats. Grote ramen om het licht binnen en ons buiten te laten. En een keuken.

Een functionele keuken. Een keuken op een normale werkhoogte, met kastjes, een werkblad, een oven waar een kalkoen in kan, een ijskast en een vuilbakje onder de spoelbak. De spoelbak die overigens zo min mogelijk gebruikt zal worden, want we hebben ook een vaatwas! Een vaatwas mensen! Weet u wel hoeveel plezier dat spectaculaire staaltje technologie ons gaat opleveren?

Een nieuwe keuken dus, die afgelopen weekend besteld werd. Fantastisch gaat ie zijn, eens hij af is. Maar eerst dus nog een hoop frustraties. En maanden werk. En massa’s geld. Goodie.