Saskaya

De winter kwam dit jaar sneller dan verwacht.

Vrijdagavond, iets voor middernacht, was de pijn van mijn lieve schoonmama eindelijk voorbij. Die van ons zal nooit verdwijnen.

In een ideale wereld zou het nu zomer zijn. Met bloemenjurkjes, terrasjes met de vrienden, wekelijkse familie-BBQ’s en aftellen naar ons Normandisch tripje binnen anderhalve week.

Maar helaas is 2008 geen Grand Cru aan het zijn. Want het is juli en het is herfst. En ik ben geen meisjemeisje, dus jurkjes zijn - tot grote spijt van mijn wederhelft - niet mijn ding. Bepaalde vriendjes denken dat ze het middelpunt van de wereld zijn, en die laat ik dus even links liggen. Want ze lijken maar niet te snappen dat de wereld momenteel om mijn familie draait, meer bepaald om mijn schoonmama die ernstig ziek is. Zo ziek dat ik zelfs niet zeker ben dat ik naar Normandië wíl, want soms wil je gewoon tijd doorbrengen met de mensen die je graag ziet.

Nee, de Summer Spirit heerst niet echt in mijn hartje. Gelukkig ben ik altijd al dol geweest op de winter.

Je weet dat het crisis is, als je als ‘top story’ op de website van BBC News en CNN verschijnt…

Mijn vriendje! De auto! De GPS! Leuke zomerse kleertjes, aangevuld met enkele truien en skimutsen, want in Europa weet je nooit. Mijn cursus geschiedenis uit 1ste kan. En een paar reisgidsen voor Normandië.

Het is dus beslist: het wordt Normandië dit jaar. Eigenlijk is dat al een week of 6 beslist, maar ik was vergeten dat mee te delen. Stoute blogger.

Dichtbij genoeg om dankzij de tankkaart van de baas van het vriendje niet te veel verplaatsingskosten te hebben, rustig, mooi, lekker eten en met een zwaar cultureel tintje. Zowaar alles waar wij naar op zoek waren! Normandië heerst! Uitvalsbasis wordt Caen, dus wie leuke ideetjes heeft over tijdverdrijfjes aldaar: naar de comments graag.

Maar eerst nog 14,5 dagen werken…

Een collega vertelde tijdens de lunch een beetje beschaamd dat ze de afgelopen dagen elke avond badminton gespeeld had met haar vriendje. En dat vond ik nu zo’n schitterend idee! Badminton, dat staat gelijk aan de zwoele zomeravonden uit mijn jeugd. Op straat een paar spelletjes spelen, met de zelfgemaakte ijsthee van de mama bij de hand. En met de papa als scheidsrechter. 

Dat was natuurlijk in de tijd dat er nog plekjes in Vlaanderen waren waar nauwelijks auto’s passeerden. Vandaag zou ik dat niet meer zo direct wagen. Maar geen probleem, want half onze tuin is momenteel kiezel of dal, dus dat kan gearrangeerd worden. Dit weekend eens in de speelgoedwinkel langsgaan voor een setje…

Het geluid was afgrijselijk en ik had meer verwacht van de duurste plaatsen. Dat is de enige kritiek op het optreden van Bruce Springsteen die ik over mijn lippen krijg. Want Springsteen blijft mijn held en The E Street Band was zoals altijd ‘the hardest working band in the universe’. En de plezierigste. En de coolste. Wat wil je ook, als je Clarence Clemons en Little Steven hebt om mee te pronken.

De jongens vlogen er meteen in, om pas meer dan tweeënhalf uur later hijgend, zwetend en vooral genietend weer tot stilstand te komen. Na een fantastische concert dat draaide om muziek, niet om show. En waarin bijzonder veel ruimte was voor inspiratie en improvisatie. As it should be.

Wie er nog aan twijfelt of de eretitel ‘The Boss’ terecht is: je moet het maar kunnen. Twee uur de zaal op zijn kop zetten en dan nog genoeg materiaal hebben voor een greatest hits-bisronde met Glory Days, Thunder Road en Born to Run. En wie daar niet van onder de indruk is, is een hopeloze zaak. Zeg dat ik het gezegd heb. 

In tegenstelling tot de concurrentie zag ik het niet zitten om een onbezonnen queeste naar het goud te ondernemen. Ik had trouwens te kampen met een chronisch tekort aan schapen, dus mijn mogelijkheden om het ruime sop te kiezen waren sowieso eerder beperkt. Ik bleef dan maar achter op het vasteland dat nijvere avonturiers te min vonden voor hun ambities en bijgevolg volledig onbeheerd en onontgonnen achterlieten.

Terwijl hun hout opging aan ordinaire sloepjes en ze onderling vochten voor de langste handelsroute, bouwde ik rustig aan mijn imperium. Twee steden, 5 dorpen, een ruilhaven voor hout en een voor erts. En ik huurde een riddermacht in om mijn belangen te beschermen. Ik keek rond en zag dat het goed was.

En toen won ik de Kolonisten van Catan. Voor de eerste keer ooit.

Waarna ik mijn door goudkoorts verdwaasde vrienden trakteerde op frietjes. Een échte overwinnaar waardig.

Ik ben niet het type dat bij elk mankementje naar de dokter rent. Maar toen ik na drie weken nog steeds nekpijn had, vond ik het toch welletjes geweest. “Een blokkage in de nek”, was het eenvoudige verdict, gevolgd door een rekening van 22 euro en een adres van een osteopaat. Een kraker, zoals de afgrijselijk plastische volksmond het wil. Alleen het woord al doet me ineenkrimpen. Bloed, daar kan ik tegen. By the gallons. Maar ik word wél een beetje ongemakkelijk als iemand doodleuk zijn vingers zit te kraken op gehoorsafstand. En nu moest ik dus vrijwillig naar zo’n beul om mijn botten onder handen te laten nemen? Not in this lifetime I would!

Maar natuurlijk kan je pijn maar zolang negeren, tot het je nachtrust en je humeur begint te verstoren. En je lief er dus over begint te klagen. So off I went. En jochei, mijn dokter bleek fout. Of nee, niet fout. Onvolledig. Niet alleen mijn nek wrong letterlijk tegen, eigenlijk zat alles boven het middenrif muurvast. Ik hoorde de man al intern jubelen bij het vooruitzicht van zoveel kraakplezier.

En dus begon hij te trekken en te sleuren aan armen en nek onder het motto “ontspan je maar volledig”. Nogal moeilijk, als je paniekerig zit te wachten op het moment waarop hij Xena-gewijs de bloedtoevoer naar je hersenen afsluit met een paar verkeerde bewegingen.

Which he didn’t.

Oef.

Maar ik ben er nog steeds niet gerust in. En ik heb nog een aantal martelsessies te gaan.

Geen zin om morgen te komen werken. De truckers rijden via de A12 Brussel binnen, dus mijn traditionele route is alvast geen optie. Ik zou binnendoor naar Schaarbeek kunnen rijden - via Vilvoorde - maar ik vermoed dat de sluipwegen ook eivol zullen zitten, net zoals elke morgen trouwens. En de NMBS legt geen extra treinen in, dus het milieuvriendelijke alternatief zal ook wel geen lachertje worden. Ik bereid me dus voor op een leuke pendeltijd morgen.

En toch kan ik het ze niet kwalijk nemen, die boeren en truckers. Gisteren moest ik nog maar eens naar de pomp om mijn autootje te voederen. De buit: 56 euro foetsie! En ik rij met een klein Fiatje, inclusief een klein tankje, so you do the math.

Ondertussen zegt die fantastische people person Etienne Schouppe doodleuk dat hij sowieso niet wil weten van verlagingen van de brandstoftaksen. Zijn goed recht, maar dan moet ie niet komen klagen als zijn gesprekje met de transportsector vandaag niet van een leien dakje loopt. “Goed bestuur”, roepen ze dan. En dan zetten ze zo’n nitwit op Mobiliteit. Go figure.