Slippies

De Standaard voorziet vandaag een lijstje met de top-10 van de kerstkitsch. De snug rug lijkt me ideaal voor gure winteravonden (who am I kidding, ik kruip in de zetel al-tijd onder een dekentje) en de USB-kerstboom is perfect om ook op het werk te voelen dat het écht the season to be jolly is. Over de sneeuwende kerstboom twijfel ik nog wat, want die zal waarschijnlijk mijn latente stofzuigwoede triggeren.

Hoe dan ook, ik ben helemaal pro-kerstkitsch. Alleen voor nummertje vier hoef ik niet meer naar de winkel te rennen. Want wat kreeg ik gisteren van mijn vriendje als vroeg verjaardagskado? De Slippies!!!!

Frans en Maria

Nu we het er toch over hebben. Grootouders. Nutteloos. Of toch de mijne.

Ik weet natuurlijk hoe grootouders horen te zijn. Ik zag het vroeger bij vriendinnetjes, ik hoorde erover vertellen, en ik ervaar het nu bij mijn eigen ouders telkens ze hun kleinkind zien. Lief, zorgzaam, trots, bezorgd, toejuichend, beschermend, inspirerend, vergoeilijkend en ondersteunend.

Bij mij ging het er net iets anders aan toe. Hoewel bomma en bompa op enkele meters van mijn ouderlijke huis woonden en die eerste zelfs mijn doopmeter was, deden wij als kleinkinderen blijkbaar iets mis. Beverig voorgelezen nieuwjaarsbrieven werden afgekraakt omwille van een vlekje onderaan het blad, de paasklokken misten hun tuin altijd op een haar na om gelukkig te overcompenseren in de onze, en sinds mijn twaalfde ben ik opgehouden met verjaren en dus ook met kadootjes, kaartjes of godbetert gelukwensen te ontvangen.

Maar kinderen zijn flexibel en ouders fantastisch en dus ben ik er toch in geslaagd een gelukkige en trauma-vrije jeugd te hebben. Hoera voor mij! Maar dus niet voor die grootouders.

Al vergeten ze dat doorgaans zelf wel. Zoals wanneer ze onaangekondigd en ongewenst op bezoek komen. Langs de tuin, want voordeuren gelden natuurlijk niet voor geliefde familieleden. Onze renovatiewerken worden gewikt, gewogen en uiteraard nooit goed bevonden. Gelukkig hebben jaren van desinteresse van hun kant eenzelfde ingesteldheid bij mij veroorzaakt, dus dat kan ik nog wel negeren. Tot op het moment waarop ze zeggen dat het zo jammer is dat de volledige achterbouw zal verdwijnen, want dat dat “toch wel een interessante plek is om een serviceflat te installeren, voor de grootouders”. Dan wordt het toch bijzonder moeilijk om die pokerface aan te houden.

En dus konden ze hoofdschuddend huiswaarts keren, die grootouders. Getroffen door hun onbeschofte kleindochter die stond te gieren van het lachen na het horen van hun “interessante voorstel”.

Nutteloos, die kleinkinderen.

Jos

De gezapige toon van het ter zielen gegane ‘Zondag Josdag’ deed misschien anders vermoeden, maar radio- en televisiemonument Jos Ghysen is een hilarisch observator en commentator. Knap, een tachtigplusser die zich niet laat wegdrukken door de moderne informatiemaatschappij, maar gewoon lekker meedoet met zijn eigen blog.

Waarom heb ik zo’n hippe grootouders niet?

Babysit

Zondag spelen we enkele uurtjes babysit voor mijn metekindje/nichtje. Aan de overvloedige ‘goede raad’ van mijn ouders en zus te horen, ben ik nog lang niet klaar voor het moederschap. Niet dat ik dat zelf al wel vond, maar het zou leuk zijn als er iets meer vertrouwen in hun woorden doorschemerde.

Wat ik gisteren dus geleerd heb: 

• Peuters van twee jaar moeten eten. Normaal eten. Niets pikants, geen vieze dingen, niets met alcohol.
• Ze doen af en toe hun behoefte maar zijn nog niet op de hoogte van het bestaan van een toilet. De babysit in kwestie moet daar dus een mouw aan zien te passen, bij voorkeur door af en toe een ding genaamd pamper te vervangen. 
• Ze hebben ook drinken nodig. Maar geen alcohol. 
• Je laat ze niet alleen in een kamer terwijl je zelf naar tv zit te kijken. Not done.
• Soms vallen ze in slaap, soms niet.
• Soms lachen ze, soms huilen ze.
• Als ze huilen, kan het zijn omdat je puntje 1 tem 3 eens moet controleren. Als dat niets oplost, kan je overgaan tot troosten of afleiden. Negeren is geen optie.
• Peuters zijn vermoeiend. Ze willen spelen en rondrennen. Debatten over politiek en de grote filosofieën des levens zijn niet aan hen besteed.
• Een babysit-omgeving moet childproof zijn. Geen rondslingerende scharen, geen loshangende hoogspanningskabels, geen openstaande bus ontstopper naast de tv laten staan.

Ik vrees dat ik zondagvoormiddag in de opvoedingsboeken zal moeten duiken…

Eikes

Saskaya is een beetje gedegouteerd door haar lezers.

Begrijp me niet verkeerd. Ik ben heel blij dat jullie langskomen, en nog blijer als er eens iemand hier ‘per ongeluk’ terechtkomt na een of andere boeiende Google-actie.

Maar wat mensen die zoeken op “arm in kont” op mijn blog hopen te vinden, is me toch een raadsel. Gelieve hier dan ook niet meer langs te komen. Waarvoor dank.

Oudbakken brood

Ons huis is gezegend met een bakker twee deuren verderop. Handig om je regelmatig te voorzien van vers brood en ander lekkers. Niet dat het zo’n uitzonderlijk vakman is, maar trial and error heeft ervoor gezorgd dat we nu perfect weten welk brood smakelijk is, welke koffiekoeken de moeite waard zijn en welke pistolets acceptabel.

Of dat wás toch het geval. Want vanmorgen zat er een briefje van de bakker in de bus. Dat hij het brood bakken voor bekeken houdt en iets anders gaat doen met zijn leven. Met onmiddellijke ingang.

Vanaf nu kunnen we dus ’s zondags beginnen bekvechten wie in de vrieskou naar de bakker moet. Want op sloefen naar daar schuifelen zal niet meer lukken. Misschien toch maar eens zo’n broodbakmachine vragen voor Kerstmis…

Het keukenrapport

Dingen die ik geweldig vind aan onze nieuwe keuken: 

• Een propere ruimte, waar je gerust je boterhammen op het aanrecht kan leggen zonder direct gevaar op salmonella of stoflong.
• Een vuur dat constante warmte geeft in plaats van pieken en dalen die leiden tot vlees dat uiterlijk verbrand, maar innerlijk rauw is.
• Een koelkast die in de buurt van je vuur staat. Mijn cooking skills gaan er spectaculair op vooruit, aangezien je je vuur geen 5 minuten onbewaakt moet achterlaten op zoek naar boter.
• Warm stromend water in de buurt hebben, om je handen al eens te wassen na het schillen van de patatjes.
• Die patatjes kunnen afgieten in een heuse gootsteen, niet in de tuin.
• Potten, tassen en aanverwanten in kasten kunnen zetten, waardoor je er niet eerst het stof moet afblazen voor je ze gebruikt.
• Conversaties kunnen blijven onderhouden met de huisgenoot tijdens het koken, aangezien die gewoon op enkele meters afstand naar tv zit te kijken.
• ’s Avonds niet meer in je pyjama door de regen moeten op zoek naar een tasje thee. Want de keuken sluit nu gewoon weer aan op de leefruimte, zonder de tuin in te moeten. As it should be.
• Bijgevolg: minder vuil in huis, want de sloefjes worden niet meer nat/vuil/modderig van dat korte tripje naar de voormalige so called kitchen.
• Maar ook: Geen lopende spaghettisaus meer omdat je met je pot eerst nog door een stortbui naar binnen moet.

Dingen die mij met weemoed doen terugdenken aan de oude keuken:

• De broodkruimels netjes in de vuilbak moeten doen in plaats van ze gewoon op de grond te vegen. Met een propere vloer valt dat namelijk opeens wél op.
• Het compostvat dat opeens veel verder van de keuken af ligt, aangezien we nu niet meer koken in het tuinhuis.

Al bij al: een geslaagde aanslag op onze bankrekening, die keuken.

Eindelijk!

Vier maanden, een sexy litteken op het voorhoofd van de wederhelft, massa’s breekwerk, een lege bankrekening, een pijnlijke peesontsteking, heel wat werkuren en evenveel frustraties later is ze er. De nieuwe keuken.

Of toch deels. Want gisteren bleek tijdens de plaatsing dat de kolomkast voor de microgolf en oven gebarsten was. Dus dampende ovenschotels en heerlijke koekjes voor herfstige zondagen zitten er nog niet meteen in. Koken tout court eigenlijk nog niet, want de elektricien/schoonpapa moet onze mega-kookplaat eerst nog even aansluiten. En ik moet nog op zoek naar nieuwe pannen, want de oude zijn niet geschikt voor inductie.

Maar dat negeren we allemaal eventjes. Want ze is er! En ze is fan-tas-tisch!

 

Update: Voor wie benieuwd is hoe het er voordien uitzag… Foto genomen vanuit ongeveer hetzelfde standpunt, maar de keuken was toen wel een pak kleiner. En zeg nu nog eens dat het geen verbetering is!

Reserve-geld

Gepensioneerden hebben soms toch zo’n vreemde kronkels. Boodschappen zijn er om op zaterdag te doen “omdat je dan nog eens iemand tegenkomt”, de jeugd van tegenwoordig (dus iedereen geboren na WO II) heeft verkeerde prioriteiten en niemand heeft ooit al zoveel miserie gehad als zij. Maar de gedachtengang van mijn opa deze week sloeg toch weer alles.

Aangezien hij een paar weken geleden in een vlaag van bejaard-zijn zijn auto in een gracht geparkeerd had, moest hij zijn schuld gaan aflossen bij de carrossier. Cash, want die mannen gaan nu eenmaal vrij flexibel om met bankrekeningen. Omdat het toch zo’n 1.000 euro bedroeg, trommelde hij mijn pa op om hem naar de bank te brengen. Wat meteen al een hele polemiek teweegbracht, want mijn vader wou naar de dichtstbijzijnde automaat, maar mijn grootvader weigerde aan te nemen dat hij daar óók geld uit de muur kon halen, zelfs al was dat niet zijn eigen bank. Daar aangekomen bleek dat hij slechts 600 euro kon afhalen, dus mijn pa schoot hem de rest even voor.

Weer thuis loopt mijn grootvader naar de kast, neemt er een envelop uit en telt daaruit de schuld aan mijn vader zodat hij hem meteen kan terugbetalen. Bleek dat hij naar goede seniorgewoonte enkele duizenden euro’s cash thuis had liggen, just in case. Maar dat is uiteraard privé-geld, geen geld om effectief iets mee te betalen. Zucht.

Nu enkel nog zien te achterhalen welke kast dat was en ik ben klaar voor een familiebezoekje!

No soup today

In de koude maanden is mijn werkgever zo vriendelijk verse soep te voorzien in onze refter, zodat gevoelige zielen zich wat kunnen wapenen tegen het gure weer. Onze lunch wordt er meteen een pak gezelliger op. 

Behalve vandaag. Want zonet ontvingen we een mailtje:

Uitzonderlijk geen soep vandaag. De chauffeur heeft een ongelukje gehad, de emmers met soep zijn omgevallen.

Ik hoop voor hem dat het geen dikke erwtensoep met croutonnetjes was…