Archive for mei, 2008

Vakantiegeld

Hoera voor vakantiegeld!

Boe voor de overheid die er de helft van inpikt!

Maar toch: hoera. Veel meer centjes om op te doen deze maand.

Advertenties

30 mei 2008 at 10:32 1 reactie

Geven en nemen

Wij zijn brave zieltjes. Artsen Zonder Grenzen ontvangt maandelijks wat centjes van ons, rond de kerstperiode brandt er ten huize Andhi-Saskaya steevast een Amnesty-kaars en in november zal ons 11.11.11-envelopje weer kunnen doen waar het goed in is. Goede doelen waar ik achter sta, vinden in mij altijd een toegeeflijk sujet. Idealisme, u kent dat wel.

Sinds we verhuisden naar ons nieuwe stekje wordt mijn lieflijk zieltje toch wel erg op de proef gesteld. Onder de kerktoren van een boerengat wonen, betekent in de eerste plaats al dat je erop kan rekenen dat er minstens 1 keer per maand iemand voor je deur staat te bedelen. Een beetje veel, maar daar wil ik mij nog bij neerleggen. Wat erger is, is dat er op het sussen van je geweten tegenwoordig blijkbaar een vaste prijs staat. Vroeger waren goede doelen nog laaiend enthousiast als je hen een briefje van 100 frank toestak (voor de jonge lezertjes: zo’n 2,5 euro). Tegenwoordig lijkt een briefje van 10 euro de standaard. “Want dat is nu eenmaal de prijs van de geurkaars die u daarvoor koopt, mevrouw.” Nooit geweten dat de daling van de koopkracht ook te maken had met de inhaligheid en onverzettelijkheid van zogenaamd goede doelen.

Maar alle frustratie ten spijt: dit brave zieltje kan toch zo moeilijk nee zeggen. Dus ze verdienen erg goed aan mij. Maar ze moeten niet zagen als ik binnenkort bij hen moet gaan aankloppen voor een warme maaltijd. 

29 mei 2008 at 15:09 Plaats een reactie

Zelfkritiek

Wat is dat toch met al die bloggers tegenwoordig die te lui zijn om nog iets te posten?

28 mei 2008 at 15:28 3 reacties

Rarara vakantie

Elk jaar is het weer zover. Tijd voor vakantie. Maar wélke vakantie? Besluiteloos als we zijn, weten we nooit waarheen. Dan doen we alsof we de meest avontuurlijke rakkers ooit zijn en beweren we te wachten op de last minutes, waar we ongetwijfeld onze impulsieve gading zullen vinden. Dat gebeurt natuurlijk nooit, want een last minute is gewoon een eufemisme voor “brol waar we niet vanaf geraken”. Vorig jaar resulteerde dat in een vakantie à la casa. Waar we de dagen opvulden met films uit de oude, nieuwe en slechte doos. Want het regende.

Dit jaar gaan we het anders doen! Op tijd plannen! En op zoek gaan naar iets leuks! Maar besluiteloos zijn we nog steeds. De oerdegelijke citytrip naar Parijs? Een net iets origineler maar ook heter stadsbezoek aan Granada? Een weekje oorlogstoerisme in Normandië? Of vriendjes gaan lastigvallen in Riga, dat is trendsettend én goedkoop. Maar misschien ook oervervelend? Twijfels, twijfels, twijfels.

Dus wend ik me tot u, liefste lezertje. Geef ons wat nuttige input. Persoonlijke ervaringen. Leuke plekjes. Charmante adresjes. En dat alles voor een ontzettend schamel prijsje, want de aankoop van ons huis heeft ons nogal…euh…blut achtergelaten.

So enlighten us. Een postkaartje zal uw beloning zijn.

20 mei 2008 at 10:33 4 reacties

Ode aan de kust

De Vlaamse kust. Het is niet bepaald origineel, maar het moet wel een van mijn favoriete plekjes in België zijn.

Omdat het echt dichtbij is, zelfs als je in het centrum van het land woont. Omdat het daar mooi is, zo met het zand en de vogeltjes en de blauwe lucht (als je geluk hebt met het weer) en de blauwe zee (als je een beetje fantasie hebt). Omdat ik nergens anders zo’n instant goed gevoel krijg. Omdat ik daar een plekje ken met de meest fantastische ijsjes. Omdat ik eigenlijk nog steeds een klein kind ben, dat stiekem droomt van het allerhoogste zandkasteel van alle stranden van de hele wereld.

Ik zou zeggen: allen daarheen! Maar dat doe ik niet, want dan sta ik ’s zondags nóg langer in de file.

19 mei 2008 at 16:59 Plaats een reactie

Moordende bomen

Moesten er Darwin-awards bestaan voor de meest debiele ideeën die ooit in een persbericht gegoten werden, dan zou onderstaande zever toch met stip op 1 komen te staan in mijn lijstje:

“Vanmorgen verongelukte voetballer François Sterchele langs de E34/N49 te Vrasene, na van de weg geraakt te zijn en tegen een boom te belanden. Onze gedachten gaan uit naar iedereen die hij achterlaat.

Zonder de discussie te willen vernauwen tot dit specifieke tragische ongeval, is de plaats waar Sterchele het leven liet wel zeer typerend over hoe het NIET moet: géén vangrail, een neerwaartse groenzone (nauwelijks enkele meters) die uitgeeft op een bomenrij. Wie, om welke reden dan ook (uitwijkmanoeuvre, stuurfout, put in de baan,…), van de weg af geraakt belandt vrijwel onherroepelijk tegen een boom.

Deze situatie is in België zeker geen alleenstaand geval. Er zijn talloze voorbeelden van (doorgaande) wegen waarnaast bomen staan van ettelijke 10-tallen centimeters dik. Erger zelfs, dagelijks richt men nog wegen opnieuw in, waarbij bomen worden aangeplant in de onmiddellijke nabijheid van de rijweg.

Eenmaal een boom een dikte vanaf een 15-tal cm heeft bereikt, zal deze nog maar moeilijk breken, en veroorzaakt een zeer aanzienlijke schade bij een aanrijding. Temeer gebeurt de impact over een relatief kleine breedte, wat het object (in dit geval een boom) potentieel tot zeer diep in de overlevingskooi laat binnendringen.

Wij eisen dat de discussie over bomen langs de weg eindelijk wordt aangevat, en dat er snel afdoende maatregelen worden genomen.

Onze standpunten zijn zeer duidelijk:
Voor nieuwe wegen : v
erbod op de aanplanting van nieuwe bomen in de nabijheid van rijwegen. Voor bestaande bomenrijen : ofwel afschermen van de bomen (d.m.v. een motorvriendelijke [!] vangrail met voldoende stevigheid), ofwel verplaatsen van de bomen (duur!), ofwel overgaan tot volledige kap van de bomen (snel uit te voeren én goedkoop) .

Hoewel wij niet over juiste cijfers beschikken over aanrijdingen met bomen, zijn wij ervan overtuigd dat dit jaar na jaar veel leed zal besparen. Aan de beleidsmakers om actie te ondernemen! “

Dus, even recapituleren. Idiote loempia’s die tegen een rotvaart met hun sportkarreke Bad Boys willen naspelen zijn het probleem niet. Bomen zijn het probleem. Coz trees kill.

Oh man, ik moet straks nog de Van Praet-laan door. En dat staat daar dus vól bomen hè. En dan nog allemaal van die oude dikke bomen. I hope I make it out of there alive…

16 mei 2008 at 15:47 3 reacties

RATM

Niets zo goed om een stomvervelende werkweek te kickstarten als ‘Killing in the Name’ op de radio. Al is “Fuck you I won’t do what you tell me” waarschijnlijk niet het allerbeste motto om een paycheck te verzekeren voor het einde van de maand.

5 mei 2008 at 09:19 Plaats een reactie


Meest recente berichten

Recente reacties