Archive for april, 2008

Verlengd weekend

Nog een paar uurtjes doorbijten en ik mag genieten van een lekker lang weekend. And I só need it.

En u, bent u ook bij de gelukkigen?

30 april 2008 at 10:06 3 reacties

Ben&Jerry

Het is vandaag Free Cone Day bij Ben&Jerry’s. Wat ik in feite geweldig vind, want dat betekent een gratis ijsje van de beste ijsjesmakers ooit! Maar ik vind het niet geweldig, want ik woon niet meer op wandelafstand van een Ben&Jerry’s Scoopshop en ik ga er voor sluitingsuur ook niet meer geraken. Bummer.

Maar wie wél in Antwerpen of Mechelen woont of werkt: ENJOY!

29 april 2008 at 10:26 Plaats een reactie

Trip down memory lane

Het was me het nostalgisch weekendje wel.

Zaterdag stond ik wat van het zonnetje te genieten in mijn tuin, toen een buurvrouw me riep. “Ken je me niet meer?”, vroeg ze al lachend. Haar glimlach deed ergens wel een belletje rinkelen, waar welk? En toen wist ik het: de schoolbel! Voor mij stond niemand minder dan Juffrouw Annie, de vrouw die al 30 jaar lang de allerkleinste huilebakken (inclusief ondergetekende) opvangt in het dorpsschooltje. Die prachtvrouw woont dus blijkbaar naast ons. En herkende mij nog voor ik het herinneringsdoosje in mijn hersenpan zelfs maar had kunnen openen. Dat geeft mijn persoontje toch wel een beetje een warm gevoel vanbinnen.

De dag erna was het meer van dat! Een communiefeest bij de schoonfamilie, waarvan ik wist dat ik driekwart van de aanwezigen niet zou kennen. Tot ik naast een van die familieleden opeens een gezichtje herkende uit lang vervlogen tijden. Mijn beste vriendinnetje uit datzelfde boerenschooltje, die ik al meer dan 10 jaar niet meer gezien had. Een beetje ouder, een beetje molliger, een beetje meer vrouw. Maar onmiskenbaar de schaterlach die mijn lagere schoolperiode opgefleurd had.

Een huis kopen in je geboortedorp: het is niet echt avontuurlijk, maar het zorgt wél voor aangename verrassingen op zomerse lentedagen.

28 april 2008 at 14:38 Plaats een reactie

Mevrouw Leemans

“Lenen bij mevrouw Leemans is lenen bij een vriendin”. Jarenlang zag ik die slogan dagelijks opduiken in Metro, naast een afstotelijke foto van een grijnzende (naar ik enkel kan vermoeden) mevrouw Leemans. Sinds mijn verhuis neem ik de trein niet meer en ik begon die duivelse dame zowaar al een beetje te missen. Tot ik gisteren op Radio Nostalgie een spotje hoorde. Van diezelfde mevrouw Leemans! Ze gaat dus crossmediaal. Nu kunnen ook de verdwaasde autopendelaars haar fantastische aanbod ontdekken! Hoera voor mevrouw Leemans!

25 april 2008 at 09:11 Plaats een reactie

Dagdromen

Qua mannen ben ik hondstrouw. Ik heb er eentje thuis en die doet zijn werk meer dan fantastisch, dus waarom zou ik risico’s nemen?

Mijn vriendje heeft eigenlijk maar van één man te vrezen. En die is dan nog fictief ook, dus dat valt reuze mee voor hem. Maar toch zal hij mijn aandacht de komende weken een klein beetje moeten delen met die ander. Die razend sexy kerel met dat nonchalante stoppelbaardje en de hoed die ik als tiener steevast op mijn cadeaulijstje zette. De ene helft sullige professor en de andere stoere held. De perfecte combinatie van intelligentie, humor, lef en boyish charm.

Voor wie het nog steeds niet doorheeft: een klap met de zweep op de billetjes en maak dat u binnen een maand in de cinema zit!

22 april 2008 at 13:39 Plaats een reactie

James Blunt is een jeannet. Nah!

James Blunt heeft zijn pink gebroken bij het stagediven… Altijd al gevonden dat het een jeannet is, maar nu blijkt het ook nog eens een jeannet te zijn met een hoek af. I mean, hoe in godsnaam bedenkt iemand het om te gaan stagediven op die zever? Het zou mij niet verwonderen moest het publiek gewoon opzij gestapt zijn toen ze hem zagen aankomen. I know I would.

16 april 2008 at 14:06 1 reactie

Papa

Vrijdagavond. Het moment waar ik al de hele week naar uitkijk. Start van het weekend. Fijne dingen doen. Uitrusten. Jippie.

Maar dan krijg je op je werk een telefoontje dat je papa naar het ziekenhuis gevoerd is. Een epileptische aanval. Een tijdje bewusteloos geweest. Opgepikt door de MUG. Naar de Spoed voor verdere tests en verzorging.

Mijn papa. Mijn sterke papa, die nooit veel meer gehad heeft dan een goeie verkoudheid. Hij lijdt aan vroegtijdige veroudering, zegt de specialist. Aderverkalking in de hersenen die je op zijn leeftijd nog niet zou verwachten. Het is geen ramp, maar we moeten het opvolgen. Zijn leven een beetje bijsturen. Medicatie.

En dan begint het je opeens te dagen… mijn ouders, die fantastische mensen die al 25 jaar zo goed voor mij zorgen en er altijd voor me zijn. Ze zullen er niet eeuwig zijn.

14 april 2008 at 10:13 Plaats een reactie

Puppy-oogjes

We hadden het dus beslist, na veel wikken en wegen. Ja, die dingen zijn ongelooflijk schattig. En lief. En mooi. En leuk. En wij zijn allebei dog-people. Maar toch voorlopig geen hond.

Want we zitten momenteel in verbouwingen en dan is het niet ideaal om een pupje te hebben dat tussen het bouwafval huppelt. En als er eens niet gewerkt wordt, dan vinden wij het ontzettend leuk om onbezonnen en zonder verplichtingen (a) een hele zondag in onze pyjama fijne films te bekijken met warme chocomelk en pannenkoeken bij de hand of (b) een dagje de toerist uit te hangen aan zee of (c) te gaan shoppen en geld uit te geven dat eens niét naar ons huis gaat.

Met een hondje erbij zou dat opeens moeten veranderen, en eigenlijk zijn we daar op dit moment nog niet aan toe. Ja, in ons hart zijn wij gewoon luie donders screaming to come out.

Maar toen stapten we gisteren bij vrienden binnen voor een overigens erg gezellige avond. En liep daar een chocoladebruine labradorpup van net 8 weken oud rond te dartelen. Smelten deden we. Smel-ten.

En toch is het nog niet voor nu.

Denk ik.

11 april 2008 at 12:01 4 reacties

Vriendschap

Vriendschap is zo’n typische zomerse tweerichtingstraat met veel bloesems en fluitende vogeltjes. Bij je ouders kan je rekenen op onvoorwaardelijke liefde. Bij vrienden is er toch altijd wel die catch : je moet een beetje voor elkaar zorgen. Vriendschap werkt pas goed als je er allebei aan wil werken. Eens een nieuw wegdek aanleggen. Bloemen planten naast het trottoir. Af en toe de graffiti weer eens wegwerken.

Maar wat doe je als er op een dag grote nadarhekken verschijnen in het midden van dat lieflijke baantje? Geen bordje met een beetje uitleg. Geen melding van wanneer de weg weer open zal zijn voor doorgaand verkeer. Geen wekelijks bulletin waarin je toch nog een beetje op de hoogte gehouden wordt van de vorderingen aldaar. Non-communicado, just like that.

De eerste keer dat dat gebeurt, ben je vooral bezorgd. Kijk je meteen over de afsluiting of er een gat in de weg is dat je mee kan helpen dichten. Hark je de bladeren aan jouw kant stilletjes bijeen en hoop je dat je snel weer in beweging kan komen. De tweede keer dito, want had die aanpak in het verleden zijn vruchten al niet afgeworpen? De derde keer blijf je eerst een tijdje koppig in je auto zitten en reageer je je frustraties af op je claxon, om uiteindelijk toch een papieren vliegtuigje met lieve woordjes over het hek te laten dwarrelen.

Maar daarna word je het stilaan beu. Vraag je je af waarom net die straat altijd weer voor moeilijkheden zorgt. Want je hebt geprobeerd er op kousevoeten door te rijden en je aan de snelheidsbeperkingen te houden. En de radio staat echt nooit te luid als je daar passeert. Maar je krijgt het gevoel dat je door die straat nooit meer in een vrolijk zonnetje zal kunnen kuieren. Dat er altijd wel een donderwolkje op je zal liggen wachten.

En dan komt er opeens een moment waarop je beslist voortaan maar een andere route te nemen…

7 april 2008 at 14:12 2 reacties

Wie bij de hond slaapt…

Daar dacht ik vanmorgen aan, toen ik in de auto de radio op maximum zette bij de begintonen van de nieuwe single van dEUS. Zeer logisch, want ik vind dat een ontzettend leuk nummer. Zeer vreemd, want dat was nu nooit echt mijn music of choice.

Tot ik ging samenwonen met een man die licht autistische trekjes vertoont in zijn liefde voor muziek. O wee als CD’s fout in het rek geplaatst worden. En waar moeten Ben Folds en Ben Folds Five nu staan? Want het eerste is de man, en het tweede de groep. De groep moet bij de B en de man bij de F. Maar je kan die CD’s toch ook niet in totaal verschillende hoeken van je boekenkast zetten? Crisis ten huize Andhi-Saskaya, u kan het zich al inbeelden.

En vooral: een man die een beetje gek werd van mijn onwetendheid/onverschilligheid ten aanzien van “goeie” muziek. O ja, ik ga compleet uit de bol als ik ‘Toxic’ van Britney hoor. Of ‘I wanna dance with somebody’ van Whitney. En je wil écht niet in mijn buurt staan wanneer ‘Grease Megamix’ gedraaid wordt. Maar dat is dus muziek waar mijn vriendje spontane moordneigingen van krijgt. Ik denk zelfs dat hij even overwogen heeft me te verlaten toen hij hoorde van mijn vroegere adoratie voor Bon Jovi.

Maar stilaan word ik blijkbaar ‘acceptabel’ voor hem. Kan ie weer met me buitenkomen, quoi. Want ik hou van die nerdy Ben Folds. Ik heb tientallen euros veil voor een concert van Bruce Springsteen. Bij zijn ‘raad de artiest’-muziekspelletjes tijdens lange autoritten, durf ik al wel eens verrassend correct uit de hoek komen bij het identificeren van pakweg Soulwax, Lenny, Pearl Jam en Ray Charles. En AC/DC. Maar dat is niet zo moeilijk.

Maar ik ben ervan overtuigd dat ie nog het meest trots op me is sinds ik ’s morgens naar StuBru luister in plaats van D&O. En dat ik daardoor nu de nieuwe van Nick Cave herken én fantastisch vind. En die van dEUS dus ook. Ik ben er vrij zeker van dat hij stiekem een traantje van geluk moest wegpinken, toen hij dat merkte. Want eigenlijk is het wel een beetje een emo-kip, die stoere jongen van me. And I love him for it.

Maar van mijn J.Lo-collectie, daar blijft ie toch lekker vanaf.

4 april 2008 at 10:16 2 reacties

Oudere berichten


Recente reacties