Archive for juli, 2007

Private parts

Ik ben erg ongerust benieuwd naar hoe ik mijn huis er straks zal bijvinden. Vandaag en morgen komt er namelijk een schilder het buitenschrijnwerk onder handen nemen. De huisbaas bleef maar zagen wanneer we daar nu eindelijk eens tijd voor gingen hebben, en aangezien wij het vertikken twee felbegeerde en broodnodige verlofdagen op te offeren aan het nutteloos in huis rondhangen tot die verfmeneer eindelijk klaar is, hebben we maar gezegd dat het mocht terwijl wij gaan werken waren.

Concreet: die man zit al de hele dag moederziel alleen in ons schattige huisje. En hoezeer ik ook wel weet dat hij betere dingen te doen heeft, toch hoopt mijn suspicious en duidelijk ook sick mind dat die kerel bij wijze van pauze niet in huis heeft lopen rondparaderen in mijn ondergoed.

Update: so far so good precies. Alleen hoop ik dat verfmans vanavond afgerond zal hebben, want gisteren zag het resultaat na zijn dagje zwoegen er maar povertjes uit. En vanmorgen was ie om 8u nog niet op post. En wat de smakelijke comment van mijn liefste betreft: hij heeft zich vanmorgen als eerste aan die pombak gewassen, dus dat is dan vooral zijn probleem 🙂 

31 juli 2007 at 16:17 1 reactie

Wijsheid op vrijdag

Iets meer dan een jaar geleden zat ik met liefste op Kreta. Man, I wish I was there right now. Niet zozeer omdat het de meest memorabele vakantie ooit was, maar gewoon, vakantie is fijn. Werken duidelijk niet. Keuze rap gemaakt dus.

Na twee uur niksdoen aan het zwembad, waren we het al beu. Wij zijn dan wel notoire luiaards, maar onze aandachtsspanne is ook bijzonder kort. En er zijn maar zoveel manieren waarop je kan lachen met dikke Duitse vrouwen in veel te kleine bikini’s die achter hun duivels gebroed aanhollen, voor zelfs dát gaat vervelen.

Tijd voor een leuke excursie dus. Even gecheckt bij de reisbegeleidster en jawel, morgen ging er een leuke vertrekken. Naar de Samariakloof, een nationaal park met adembenemende kant-en-klare-Kodak-momenten. Een wandeling van een kilometertje of 15 vanop 1250 meter hoogte naar zeeniveau, tussen de rotsen. Enkele uurtjes één zijn met de natuur, genieten van de zon, je heerlijk verfrissen in koele bergriviertjes, ronddansen met de zingende eekhoorns en moppen tappen met de Kri-Kri-geiten tot je uiteindelijk na zoveel plezier de Plek der Plekken bereikt : de magistrale Portes. Rotswanden die aan weerszijden en op slechts 4 meter afstand 500 meter boven je uittorenen: onvergetelijk, de belevenis of a lifetime.

Dat klonk te idyllisch om waar te zijn. “Jamaar”, polsten wij nog even bij Cruella, “wij zijn niet echt supersportief, is dat een probleem?” Dat was op zich een grove leugen, maar toegeven dat we al buiten adem waren na het achterna rennen van de ijskreemkar, was ons nét te onthullend. “Geen probleem, geen probleem, lieve kindjes”, grijnsde de heks, “dat is een wandelingetje van niks. Ok, 15 km, dat wel, maar de hele tijd downhill, dus dat wandelt zichzelf.” Gevolgd door wat anecdotes van een barbiepop die het in haar kersenpittenbrein gehaald had op hakken de tocht aan te vatten, en ja, zij had het moeten opgeven, maar normaal functionerende mensen zoals wij konden dat zonder problemen aan.

Fin, ik bespaar jullie het hele relaas. Maak zelf maar een verhaaltje met ‘blaren the size of struisvogeleieren’, ‘openlucht sauna’, ‘geniepige kiezelsteentjes’, ‘moordneigingen’, ‘tranen met tuiten’, ‘deathtrap’, ‘felrood kreeftenvelletje’ en dood.

Waarom ik op deze vrijdagnamiddag over deze hellentocht zit te mijmeren? Omdat ik net las dat twee Poolse toeristen dood zijn aangetroffen in die wondermooie kloof.

Bij deze is het nog maar eens bewezen: luiheid duurt het langst. Of zoals mijn ultieme held het verwoordt: “if something is hard to do, it’s not worth doing“. 

27 juli 2007 at 16:14 Plaats een reactie

Bweik

Ik ben het beu. Werken enzo, het steekt allemaal nogal tegen. Waarom zegt niemand dat duidelijk op het moment dat je nog student bent? Jaja, iedereen komt altijd wel af met die olijke zinsnede “pakket er mor van maske, want tis de scheunsten taaet van aa leive “, maar dat is zo’n cliché, dat je daar als studentje-die-het-allemaal-nog-erg-rooskleurig-inziet geen boodschap aan hebt. Of ik toch niet per se. Silly me.

Maar nu het al een tijdje zo is, kan ik met enige zekerheid zeggen : werken, het steekt mij tegen. Hopelijk is het gewoon dit werk, want beroepsdopper worden, daar is mijn ego net iets te groot voor.

25 juli 2007 at 10:36 6 reacties

WC-troubles

Toiletten en ik, het zal nooit wat worden.

Zo was er die keer dat een collega me naar “het meest trendy restaurant van Parijs” meeloodste (don’t get me started on het restaurant zelve) en ik na een paar glaasjes wijn de dwingende slash dringende noodzaak voelde een toilet te vinden. Waarna ik het toilet niet vond. Dat kwam zo: ik verwacht me niet aan toiletten die in de muur ingewerkt zijn. Ik zag de klassieke (en dat in een hip etablissement) symbooltjes heus wel op de muur staan, maar ik kon me met de beste wil van de wereld niet indenken waar het bijhorende meubilair dan wel was. Tot ik uiteindelijk na behoorlijk wat speurwerk een klein gaatje in de muur vond waar ik mijn vinger kon insteken (geen pretje voor wie met spinnenvrees te kampen heeft), zodat ik de ‘muur’ opzij kon schuiven en tadaaaaa, daar stond de o zo herkenbare en vooral erg gewenste pot!

Gisteren had ik dus weer prijs. Liefste en ik zouden het nieuwe eetcafeetje dat sinds enkele weken op de Grote Markt van onze hometown verrezen was, eens uitproberen. Lekker eten, daar niet van, ik kan het u ten zeerste aanbevelen. Maar toen het weer tijd werd om even het avondzonnetje op het terras te verlaten voor een nature call, werd het plots weer erg vervelend.

Schuifdeuren met mat glas. Ok, het moest loungy zijn, dus daar kon ik nog mee leven. Binnengaan, deurtje dichtschuiven achter je, daar gaan we dan. Maar waar is het slot? Call me crazy, maar ik kan niet rustig mijn ding doen als ik die deur niet vergrendeld gekregen heb. Maar er was geen grendel. En ook geen haakje. Zelfs geen groot stuk hout om old skool de deur gewoon te blokkeren voor overenthousiaste nakomertjes. Maar hey, ik ben hip, ik ben trendy, misschien is het wel zo’n nieuwe uitvinding waarbij de deur vanzelf gesloten wordt van zodra je plaatsneemt? Daar ging ik dan, maar helaas de deur ook nog steeds, toen ik het even veiligheidshalve probeerde.

Resultaat? Ik terug naar buiten met een ijverige blaas. Liefste zijn koffietje uit het hoofd gepraat en snel terug naar huis. Maar niet zonder even in de Australian Home Made Ice Cream te passeren voor een dessertje natuurlijk. Dat spreekt voor zich.

20 juli 2007 at 16:36 Plaats een reactie

Paarse Regendruppeltjes

Gisteren in avant-première (vandaag komt ie blijkbaar uit) de nieuwe CD van Prince kunnen beluisteren. Het toeval wilde immers dat Britse vrienden afgelopen zondag op bezoek kwamen bij mijn ouders, en dat dat net de zondag bleek te zijn dat de jongste spruit van Zijne Paarsheid gratisch ende voor niksch bij The Mail On Sunday bleek te zitten. Fantastisch als die mensen zijn en wetende dat ik gek ben op de man-met-de-grootste-identiteitscrisis-aller-tijden, hadden zij zich even verlaagd tot het aankopen van zulks laagdrempelig leesvoer om van mij een happy camper te maken. Waarvoor nogmaals dank, al betwijfel ik ten zeerste dat ze dit zullen kunnen lezen, eentalig Engels zijnde enzo.

Na ontvangst van het kleinood duwde ik het gisteren dan ook meteen en met de gepaste eerbied in de CD-speler op weg naar Casa Saskaya. Conclusie na die eerste – toegeven, zéér beperkte luistersessie : boehoehoeweenween!

Kijk, ik besef dat dat muziekopdondertje zich inmiddels bekeerd heeft tot Jehova en dus geloofsbezwaren kan inroepen om niet meer van Little Red Corvette te doen. Maar komaan, God/Jehova/Allah/Jahwe/weetikveelhoeHijzichwilnoemen is naar ik hoor toch best een sympathieke mens … euh… God. En dan moet Hij toch ook wel een voorstander zijn van een beetje funk en groove ten gepaste tijde in het leven van Zijn Creatie? Je gaat mij niet wijsmaken dat The Bigger Plan erin bestaat om een (voorheen?) muzikaal genie enkel nog kleffe R&B-deuntjes te laten afleveren.

Maar goed, ik geef de man die de wereld meesterwerken als Purple Rain en Sign O’ The Times schonk uit dank nog een tweede kans. Bovendien wordt overal beweerd dat dit album het beste sinds lang is, de oude Prince is weer opgestaan, yaddayadda, dus misschien ligt het wel aan mij. Dit weekend zal ik het plaatje dus eens te goei beluisteren. Maar het kan maar beter goed zijn, want anders wíl ik zelfs al niet meer met hem mee naar het Koninkrijk Gods na Armageddon. Nah!

 Update : Nope, still sucks 😦

20 juli 2007 at 11:34 1 reactie

Chinese vrijwilliger

Vrienden van ons gaan trouwen. Hoezee, jochei, en andere van die bizar klinkende uitingen van vreugde dus.

Binnen zes weken zal die joyful day plaatsvinden, maar de bruid wordt lichtelijk ongerust omdat haar getuige zich struisvogelgewijs onthoudt van enig georganiseer voor haar vrijgezellenavond (of hoe heet zoiets bij een vrouw?). Toen een andere vriendin dat hoorde, was ze meteen ready *insert Mighty Mouse-themesong here* to save the daaaaaaay. Hoera voor haar, want dat vind ik bijzonder sympathiek van haar, zo klaar staan voor de medemens. Tot bleek dat ze mij meteen tot partner gedoopt had. En nu ga ik dus mee een vrijgezellendag (allee, hoe heet dat nu voor een vrouw?) organiseren.

Enig probleem : ik heb geen idee hoe. Luie donders Eersteklas revolutionairen als mijn vrienden zijn, trouwt er namelijk (bijna) niemand in mijn omgeving. En áls ze trouwen, nodigen ze mij ofwel niet uit voor hun vrijgezellending (*snik*), ofwel doen ze daar gewoon niet aan mee (*zucht*) uit vrees voor halfbejaarde bolle strippers (good point wel) en lekker zweterige konijnenpakken op tropische zomerdagen (geen risico daarop dit jaar). Ik heb er dus geen ervaring mee, quoi.

Daarom deze oproep: is er iemand in mijn inmiddels uitgebreide schare trouwe lezers *kuch* die goeie ideeën in zijn of haar hersenpan heeft opgeslagen? Hilarische anekdotes van lang vervlogen tijden? Do’s en don’t’s? It’s a long shot, I know, maar misschien komt er dan toch nog iets zinnigs uit de bus. Ik kijk er al naar uit!   

18 juli 2007 at 10:42 Plaats een reactie

De dwaze slaapster

Lilith werd onlangs volledig gedesoriënteerd en met bijzonder hilarische gedachtenkronkels wakker… Zo herkenbaar…

Zo werd ik enige tijd geleden eens wakker in het holst van de nacht en wist ik niet waar mijn armen waren. Mijn naam, schoenmaat, favoriete kinderrijmpje en het merk van haarkleuring van mijn moeder, dat wist ik allemaal nog perfect. Maar waar mijn armen waren, dát was het grote raadsel en dus ook de reden van mijn nachtelijke paniek.

Het duurde toch wel enkele minuten voor ik besefte dat ze zoals vanouds gewoon naast mijn lichaam lagen te liggen. Ah ja, waar zouden die dingen anders zijn?

16 juli 2007 at 10:14 Plaats een reactie

Oudere berichten


Meest recente berichten

Recente reacties