Archive for november, 2009

Slippies

De Standaard voorziet vandaag een lijstje met de top-10 van de kerstkitsch. De snug rug lijkt me ideaal voor gure winteravonden (who am I kidding, ik kruip in de zetel al-tijd onder een dekentje) en de USB-kerstboom is perfect om ook op het werk te voelen dat het écht the season to be jolly is. Over de sneeuwende kerstboom twijfel ik nog wat, want die zal waarschijnlijk mijn latente stofzuigwoede triggeren.

Hoe dan ook, ik ben helemaal pro-kerstkitsch. Alleen voor nummertje vier hoef ik niet meer naar de winkel te rennen. Want wat kreeg ik gisteren van mijn vriendje als vroeg verjaardagskado? De Slippies!!!!

Advertenties

13 november 2009 at 14:38 1 reactie

Frans en Maria

Nu we het er toch over hebben. Grootouders. Nutteloos. Of toch de mijne.

Ik weet natuurlijk hoe grootouders horen te zijn. Ik zag het vroeger bij vriendinnetjes, ik hoorde erover vertellen, en ik ervaar het nu bij mijn eigen ouders telkens ze hun kleinkind zien. Lief, zorgzaam, trots, bezorgd, toejuichend, beschermend, inspirerend, vergoeilijkend en ondersteunend.

Bij mij ging het er net iets anders aan toe. Hoewel bomma en bompa op enkele meters van mijn ouderlijke huis woonden en die eerste zelfs mijn doopmeter was, deden wij als kleinkinderen blijkbaar iets mis. Beverig voorgelezen nieuwjaarsbrieven werden afgekraakt omwille van een vlekje onderaan het blad, de paasklokken misten hun tuin altijd op een haar na om gelukkig te overcompenseren in de onze, en sinds mijn twaalfde ben ik opgehouden met verjaren en dus ook met kadootjes, kaartjes of godbetert gelukwensen te ontvangen.

Maar kinderen zijn flexibel en ouders fantastisch en dus ben ik er toch in geslaagd een gelukkige en trauma-vrije jeugd te hebben. Hoera voor mij! Maar dus niet voor die grootouders.

Al vergeten ze dat doorgaans zelf wel. Zoals wanneer ze onaangekondigd en ongewenst op bezoek komen. Langs de tuin, want voordeuren gelden natuurlijk niet voor geliefde familieleden. Onze renovatiewerken worden gewikt, gewogen en uiteraard nooit goed bevonden. Gelukkig hebben jaren van desinteresse van hun kant eenzelfde ingesteldheid bij mij veroorzaakt, dus dat kan ik nog wel negeren. Tot op het moment waarop ze zeggen dat het zo jammer is dat de volledige achterbouw zal verdwijnen, want dat dat “toch wel een interessante plek is om een serviceflat te installeren, voor de grootouders”. Dan wordt het toch bijzonder moeilijk om die pokerface aan te houden.

En dus konden ze hoofdschuddend huiswaarts keren, die grootouders. Getroffen door hun onbeschofte kleindochter die stond te gieren van het lachen na het horen van hun “interessante voorstel”.

Nutteloos, die kleinkinderen.

10 november 2009 at 17:46 4 reacties

Jos

De gezapige toon van het ter zielen gegane ‘Zondag Josdag’ deed misschien anders vermoeden, maar radio- en televisiemonument Jos Ghysen is een hilarisch observator en commentator. Knap, een tachtigplusser die zich niet laat wegdrukken door de moderne informatiemaatschappij, maar gewoon lekker meedoet met zijn eigen blog.

Waarom heb ik zo’n hippe grootouders niet?

10 november 2009 at 15:10 Plaats een reactie


Meest recente berichten

Recente reacties