Archive for mei, 2009

How to look like an idiot

  • Stap 1: Wees sociaal! Ga op baby-bezoek bij vrienden terwijl je vriend afgesproken heeft met een andere vriendin.
  • Stap 2: Denk groen! Vraag je vriend je af te zetten bij een andere vriend, zodat je kan carpoolen naar de baby.
  • Stap 3: Lach! Als je vriend bij het toetrekken van de deur even doet alsof hij geen sleutel bijheeft, lach dan mee dat dat wel lastig zou zijn omdat je zelf geen sleutel op zak hebt.
  • Stap 4: Geniet van je avondje uit!
  • Stap 5: Plan voldoende nachtrust! Het is immers een school night. Laat je tijdig weer afzetten voor de deur van een nog leeg huis, want je vriend geniet ondertussen natuurlijk ook van zijn avondje uit.
  • Stap 6: Panikeer! Graai in je tas op zoek naar de sleutel, waarvan je je even later realiseert dat die binnen netjes op zijn plaats ligt.
  • Stap 7: Kruip! Bel je vriend en vraag hem of hij al onderweg naar huis is, en of hij zich alsjeblieft wat kan haasten. Het regent, het is koud en je bent moe. Je kan niet op een tuinstoel gaan zitten, want die zijn nat. Het afdakje is niet groot genoeg om helemaal onder te staan. Je kan niet bij de buren aanbellen om te schuilen, want het is al 23u. Onderga het gelach aan de andere kant van de lijn.
  • Stap 8: Beloon! Geef je vriend een dikke zoen wanneer hij als een ridder in de grijze auto komt aangestoven om je uit de nood te helpen.
  • Stap 9: Negeer de sleutel die je bij binnenkomst ligt aan te staren.

28 mei 2009 at 10:50 3 reacties

Als het dan eens goed is…

Wie renoveert of bouwt, weet het waarschijnlijk wel: zolang een leverancier aan je kan verdienen, is ie poeslief. Maar van zodra de centen binnenzijn, besta je niet meer in zijn perfecte wereldje. Meestal is dat geen probleem. Van zodra de goederen binnenzijn, ben ik immers ook niet meer geneigd een vriendschappelijke relatie te onderhouden met die mannen.

Maar soms duiken er problemen op. Dingen gaan kapot op manieren en momenten waarop ze niet kapot zouden mogen gaan. Zoals de wastafel in onze badkamer. Leuk dingetje: zo’n modern golvend geval dat twee wasbekkens vrolijk met elkaar verbindt. Leek ons wel toepasselijk, met dat water enal.

And it was. Maar toen ontdekte ik twee barstjes in het glazuur. En kwam er een lelijke gelige vlek op dat mooie witte oppervlak. En kreeg ik bijna een beroerte toen de blauwe kleur van een ontstoppingsmiddel zich duchtig verzette tegen verdwijning.

Na enkele maanden gesakker en gezeur was ik het eigenlijk wel beu. Dat ding had genoeg gekost om het toch minstens tot het einde van de garantieperiode uit te zingen, zoals andere dure producten over het algemeen doen. Ik besloot eens de assertieve uit te hangen. Bereidde me uiteraard stevig voor om idiote opmerkingen als “Maar met welke agressieve producten hebt u die wasbak dan wel schoongemaakt, mevrouw?” (met gewone allesreiniger, thankyouverymuch) en “Hebt u er misschien een aambeeld op laten vallen? Dat zou die barstjes wel verklaren.” (dat kreeg ik niet tot op de eerste verdieping, meneer) vakkundig te kunnen ontkrachten.

Groot dan ook mijn verbazing toen de man aan de andere kant van de lijn mijn zorgvuldig opgebouwde betoog onderbrak met een eenvoudig “Mag ik even het nummer op de bestelbon, dan bezorgen wij u zo snel mogelijk een nieuw exemplaar”. Gevolgd door een heel relaas over problemen met leveranciers (dat ken ik) die niet deden wat afgesproken was (uhu) en daarna weigerden hun rommel op te kuisen (check!). Jammer voor de winkel, maar ondertussen krijgen wij wel een blinkend nieuwe wasbak.

Dus, in mijn poging om minder te zagen en meer positief nieuws te brengen: driemaal hoera voor X2o! Als het goed is, mag het ook wel eens gezegd worden.

25 mei 2009 at 15:09 Plaats een reactie

Kinderen met kinderen

Binnenkort heb ik afgesproken met vrienden uit de tijd dat ik nog op een College zat. Ik durf al niet meer te tellen hoe lang het geleden is dat ik naast hen op de katholieke schoolbanken zat, maar dat het leuke tijden waren, dat staat vast.

Sindsdien zijn we allemaal – soms tegen wil en dank – wat volwassener geworden. Een vaste relatie, bij sommigen zelfs al bekrachtigd met een officiële stempel. Universitaire diploma’s, jobs in alle uithoeken van het land en in sectoren waar ik voorheen nog nooit van gehoord had. Een eigen huis en een schuldsaldoverzekering, of een langdurig verblijf in het buitenland achter de rug. Het hoort erbij, bij ouder worden.

Maar waar ik maar niet aan gewoon word, dat zijn de baby’s. Klasgenootjes waarvan ik me nog levendig herinner dat ze zaten te giechelen toen we het condoom over de banaan moesten schuiven in de biologieles, zijn tegenwoordig volwaardig mama of papa. Of zwanger. Of van plan dat zeer binnenkort te worden.

En eens ze het zijn, vinden ze duidelijk dat hun vrienden het meteen ook moeten worden. Grootouders, tantes en zussen hadden al enige tijd een sadistische voorkeur voor het tenenkrullende “En? Wanneer is het nu jullie beurt?”, maar nu beginnen die jongens en meisjes waar ik mee opgegroeid ben dus ook al.

Maar het is gewoon nog geen tijd voor mij. Ik begin nog maar net te accepteren dat ik een job, een afbetaling en een meerjarenplan voor het huis heb, gaan zij er nog wat extra verantwoordelijkheden bijkweken! Gek zijn ze. Hyperactief. Te vroeg volwassen, verdomme! Damn their enthousiasm! Want ondertussen voel ik me (weer) het vijftienjarige kneusje dat nog steeds niemand gekust heeft.

Binnenkort misschien eens een hond kopen. Zien hoe dat bevalt. Kan ik meteen die jengelende peuters van mijn erf houden.

20 mei 2009 at 16:16 2 reacties

Verzuring

Het toppunt van een verzuurde maatschappij: mensen die klagen dat “een futiliteit” als de geboorte van een baby-olifant in de Zoo van Antwerpen een hoofdpunt was in het nieuws.

Uiteraard. Want werkloosheid, criminaliteit, volkerenmoord en hypocrisie in de politiek kan ik die ene dag écht niet missen. Daar krijg je toch nooit genoeg van?

18 mei 2009 at 10:07 Plaats een reactie

Man Labour Front

Ik denk dat de mannen van M!LF zich toch een beetje gemist hebben bij de ontwikkeling van hun concept. Vorige week keek mijn wederhelft tijdens het strijken, dit keer besliste hij kort na de aftiteling dat de ramen dringend gekuisd moesten worden. Waarna hij aan de slag ging met emmer en zeemvel.

Van mij mag dat circus dus gerust nog wat langer blijven duren.

10 mei 2009 at 22:37 1 reactie


Meest recente berichten

Recente reacties