Archive for januari, 2008

Trots

Nog niet zo lang geleden werd er stokjesgewijs aan mij gevraagd op wie ik in 2007 trots geweest was. Als dezelfde vraag mij vandaag gesteld zou worden, zou ik luidkeels “lief en ik” schreeuwen. Want dit hebben we de afgelopen week klaargespeeld :

  • Vakkundig en beheerst onze geoefende handtekeningen onder contracten gezet die ons de komende 25 jaar tot bitches van de bank maken. En dat zonder daar (al te) dramatisch of paniekerig over te doen. Integendeel zelfs: toen we net de notarisdeur achter ons dichtgetrokken hadden, hebben we een kinderlijk en vreugdevol rondedansje gedaan. En ’s avonds hebben we het op gepaste gastronomische wijze gevierd met take-away pizza. Zálig!
  • De laminaat in onze slaapkamer eigenhandig gelegd. Dat is niet niks voor twee nitwits als wij waarvoor Roger himself zijn adagium “Wat je zelf doet, doe je meestal beter” wel eens zou durven veranderen naar “Blijft er toch met uw pollen af maat, dees kan nooit goedkomen!”. En daarbij, zelfs vakmensen zouden al wel eens gevloekt hebben bij het ontdekken van een kamer waarin echt geen enkele muur recht staat. Zelfs de vloer niet. Maar we hebben het dus klaargespeeld! En het is keiiiiiiiiiiii-mooiiiiiiiiiiii. En wij zijn zelfs niet de enigen die dat zeggen. Al mag je waarschijnlijk nooit te veel waarde hechten aan de lovende woorden van ouders voor de handwerkprojectjes van hun kinderkens.
  • Na een beslist ‘njet’ op het idee van tegels en ellenlage omzwervingen langs kurk, laminaat en vinyl, toch tegels besteld voor in onze badkamer. En er gelukkig mee zijn ook.
  • Eindelijk een badkamermeubel en een toilet gekocht. Handige dingetjes voor in een badkamer, so I hear.

Het is best een aangenaam gevoel, jezelf zo geweldig vinden 😉

18 januari 2008 at 16:43 1 reactie

All mine

We hebben het dus eindelijk officieel gekocht.  Het is van ons. Nu ja, eigenlijk is het van de bank. In 2033 zal het van ons zijn. Nog ‘even’ in spanning afwachten dus…

17 januari 2008 at 10:43 1 reactie

PMD

Ik heb iets dat niemand anders heeft. Maar dat maakt me niet zozeer trots, dan wel een klein beetje verontrust. Want ik heb een Secret PMD Admirer. *enter dramatische muziek*

Dat gaat ongeveer zo. Vanmorgen zette ik bij het opstaan (en ja, ik was al aangekleed) de PMD-zak voor de deur. Dan terug naar binnen om mijn boterhammetjes te smeren en mijn traditionele tasje melk binnen te sloeberen. Na een verwoede poging mijn zere keel hermetisch af te sluiten van de koude wind, kwam ik tot de conclusie dat dit geheel nutteloos was wegens ‘sjaal met gaten’, en trok ik toch maar de deur open om de Boze Wereld tegemoet te treden. Groot mijn verbazing toen bleek dat de PMD-zak op die korte tijd alweer verdwenen was. “Daar is toch niks mis mee?”, hoor ik de doorsnee lezer nietsvermoedend mompelen, “gewoon geluk gehad dat je nog net vóór de vuilkar was, en niet erna”. Maar misschien, heel misschien is er wel één alwetende surfer alhier, die de afgrijselijke waarheid meteen doorheeft. Namelijk dat de Secret PMD Admirer weer heeft toegeslagen, dit keer in Mechelen. Want wat bleek : alle andere PMD-zakken in onze straat, én in de straat ernaast, en in de straat dáárnaast, die stonden er nog. Doing what they do. Stilstaan. Niet bewegen. Immobiel. Maar niet die van mij dus. Want die was weg.

Wie het ook was, ik vrees dat hij zijn laatste slag ten huize Andhi-Saskaya geslagen heeft. Want binnen twee weken verhuizen wij. Weg naar de boerenbuiten, weg van die duivelse stad met haar obscure inwoners. Al zal ik me elke keer weer, bij het buitenzetten van onze PMD-zak, niet kunnen bedwingen om even rond te kijken. Of de Secret PMD Admirer ons niet opgespoord heeft, daar onder de kerktoren.

15 januari 2008 at 12:44 Plaats een reactie

Maandagmorgen

Aan de mevrouw dressed in black op de trein van 8 uur weetikveelhoeveelminuten (dankzij de talloze vertragingen die vanmorgen weer niet gecommuniceerd werden door de NMBS) naar Brussel :

Ik begrijp dat u een zitplaatsje wou bemachtigen op de trein, zodat u rustig uw Metro kon lezen. U had waarschijnlijk – net als ik – de trein naar Brussel van een kwartier eerder al aan u moeten laten voorbijgaan omdat daar de armen en benen nog net niet uit de raampjes puilden door plaatsgebrek. En ik zat inderdaad op een bank voor 3 personen, dus was er logischerwijs nog een plaatsje vrij tussen mezelve en de vriendelijke (want stille en niet storende) meneer aan het raam.

Maar kan u er in het vervolg misschien rekening mee houden dat u (en daar bedoel ik niets slechts mee, u zag er een erg gezonde en competente dame uit) in feite meer plaats inneemt dan de gemiddelde treinreiziger? En dat, als u zich zo onbezonnen op een vrij plekje in het midden van een bankstel laat vallen zoals u vanmorgen deed, de wetten van de fysica niet anders kunnen dan mij van datzelfde bankstel knikkeren. Omdat er nu eenmaal maar zoveel centimeters vlees op dat bankje kunnen. En gezien er links van mij de weg van de minste weerstand was, had dat gevolgen voor mij. Gelukkig bleven die eerder minimaal qua gênant-heid, dankzij het heerschap dat de race voor een zitplaatsje verloren had en – daar zo links van mij – zijn krant stond te lezen.

Of hoe je als treinforens niet altijd kan kiezen wie je in je comfort zone toelaat, en wie vooral niet.

14 januari 2008 at 18:31 Plaats een reactie

Plons

Een badkamer uitdenken. Hoe moeilijk kan dat nu zijn? Je kiest een vloer, wandbekleding, douche en bad en een badkamermeubel. And that’s about it. In theorie o zo simpel.

Maar de theorie is maar zelden de praktijk, ik had het moeten weten. Want welk type vloer kiezen we? Tegels zijn zo koud aan de teentjes. Kurk is een optie, maar dat is dan weer belachelijk duur voor ons kamertje van 10m². Vinyl klinkt zo compleet seventies dat het fout is. Maar misschien is dat dan retro, en retro is hip. En de kleuren die je voor het ene onderdeel kiest, hebben natuurlijk hun impact op je keuzemogelijkheden voor de andere componenten. Dus waarover beslis je het eerste? En wat zijn eigenlijk mooie kleurcombinaties voor een badkamer?

Als er iemand op al deze zeer frustrerende en zeer dringende vragen een antwoord heeft, gelieve u te laten gaan in de comments. U zou er mijn vriendje en ik een immens plezier mee doen, en ons tegelijkertijd ook nog uren kibbeltijd besparen. Waar wacht u nog op?

7 januari 2008 at 15:46 9 reacties

Cliché

Het is de tweede dag van het nieuwe jaar en aangezien ik gisteren te lui en te zeer opgeslorpt door familiale eisen was om het toen te komen zeggen, doe ik het nu.

Beste lezertjes : een gelukkig nieuwjaar, maak er een spetterende tijd van, moge het beste van 2007 het slechtste van 2008 worden, veel geluk/liefde/prettige momenten in het nieuwe jaar, een goede gezondheid gewenst, ee goe lief, schone en brave kindjes, veel succes op professioneel vlak, de tijd om te doen waar je gelukkig van wordt, en meer van die traditionele clichés. Dat is nu eenmaal vereist on days like these. Maar daarom is het niet minder van harte.

En dan komt die andere wettelijke verplichting bij elke jaarwende : de goede voornemens! Dit jaar hou ik het eenvoudig : meer genieten van het leven, gezonder (en vooral ook zelf) koken, meer bloggen, en meer tijd maken voor vrienden, familie en de mensen die ik graag zie. Vwalla. Binnen welgeteld 364 dagen mag u me vragen hoe ik het ervan af gebracht heb.

Now if you’ll excuse me, ik ga me proberen te herinneren hoe ‘werken’ ook alweer ging.

2 januari 2008 at 10:52 2 reacties


Meest recente berichten

Recente reacties