Archive for december, 2008

Applaus voor Siska, Sofie en Tomas

Het doet me dit jaar meer dan de vorige edities, die Music for Life. Prachtig om te horen hoe zoveel mensen toch nog het hart op de juiste plaats hebben in deze cynische tijden.

Bovendien levert de actie de allerbeste radio op. Eerlijk en spontaan, met fantastische presentatoren en de perfecte plaatjes. Wat kan een mens meer wensen als hij aan zijn laatste werkdagen van het jaar bezig is?

Vakantie misschien, maar Music for Life is dan toch een close second.

Hoera dus voor Siska, Sofie en Tomas. En hoera voor Vlaanderen.

24 december 2008 at 13:32 Plaats een reactie

Het regenwoud is onnatuurlijk en vies?

Ik dacht dat we inmiddels overeengekomen waren dat homo’s een geweldig accessoire in de wereld zijn, die de rest van ons wat kunnen leren over plezier, musicals en binnenhuisinrichting. Een enkeling, gedreven door haat en starre opvattingen, laat de idioot in zich al wel eens volledig los en doet dan van “God Hates Fags“.

Dat de paus ervoor kiest zich aan de kant van die morele dinosaurussen te scharen, zegt veel over de wereldvreemdheid van de katholieke kerk. En dan vragen ze zich af waarom steeds minder jongeren zich geroepen voelen om mee te doen aan de archaïsche rituelen van die sekte…

Now if you’ll excuse me, ik ga nog wat kerstliedjes instuderen voor morgen.

23 december 2008 at 10:40 Plaats een reactie

Thuiswerken is vakantie

Thuiswerken is een deugd. Langer slapen dan normaal en toch nog vroeger dan anders je computer opstarten. Broodnodige pauzes invullen door een beetje shaken in je eigen living. ’s Middags iets lekkers kunnen eten in plaats van de afgezaagde boterhammetjes. En vooral: ongestoord kunnen werken zonder dat de telefoon ergens rinkelt of je collega’s het uitgebreid willen hebben over de bedgewoontes van hun kroost. Thuiswerken is doorwerken.

Tot je feeks-grootmoeder (het klinkt gemeen, maar iedereen die haar al ontmoet heeft, zal dit graag beamen) een blik door het raam werpt, je ziet zitten en besluit dat je dus alle tijd voor haar hebt. Want thuiswerken is vakantie. Dus wil ze fijn bijpraten (niets is ooit ‘fijn’ als mijn grootmoeder erbij betrokken is) en alle veranderingen aan het huis grondig evalueren (moeilijk want in het jaar dat we hier wonen is ze nog nooit langsgeweest). “Bomma, ik heb nu geen tijd” helpt niet. Ostentatief recht blijven staan wanneer zij zich neervlijt in de zetel heeft geen effect. En het doelbewust niet aanbieden van een koffie zal ongetwijfeld haar geschiedenis ingaan als “onbeleefd, die jeugd van tegenwoordig”. 

Nog veel huiswerk vanavond dus.

En toch zit ik te bloggen in plaats van te werken. Now who’s the idiot?

17 december 2008 at 17:37 Plaats een reactie

‘Tis the season to be jolly

Het mag velen verbazen, maar toch is Saskaya de Cynische gek op de kerstsfeer. Donkere dagen, de hoop op sneeuw, pogingen tot verzoening en kadootjes à volonté… what’s not to love?

En dus dook ik het afgelopen weekend in een Brico-container vol groen op zoek naar de perfecte kerstboom, waarna ik mijn exemplaar opdirkte met lichtjes, kerstballen en de Heilige Piek. De kadootjes zijn ingepakt en je wil niet weten hoe kinds ik weer zal worden als ik de mijne eindelijk mag openscheuren. En enkele weken lang zet ik mijn Al Gore-speech on hold en geniet ik onbezorgd van alle overdadig feestelijk verlichte tuintjes.

Maar hoe mooi ze ook zijn, toch is er één ding dat me al jaren een beetje triest stemt. Toen ik klein was, hingen de bomen vol kleurrijke lampenslingers : gele, groene, blauwe en rode bollen alom. Een kinderkerstkleurboek. Tegenwoordig doet iedereen het met die kleine gele speldenknopjes. Feeëriek en gestileerd, dat wel, maar geef mij toch maar die kinderlijke knoeiboel van weleer. Een instant opkikker, daar doen we het toch voor?

Nu alleen nog ontdekken waar ze die dingen verkopen. De jolly-ness zal er vanaf druipen!

16 december 2008 at 16:38 Plaats een reactie

Werkwiskunde

Vrijdagnamiddag + Verkoudheid + Eindsprint Donna’s Top 5000 = Werklust / 1000

(Werklust / 1000) * Intensief project = I’m screwed

O-oh

12 december 2008 at 15:32 Plaats een reactie

111111

Gisteren bereikte mijn trouwe tienjarige Fiat Punto de symmetrische kilometerstand van 111.111. Wat was ik blij zo’n magisch moment te kunnen aanschouwen. Temeer daar ik de vorige knaller – die van 99.999 waar ik al weken naar uitkeek – gemist had omdat mijn mama per se naar de Brico moest voor een vliegenvanger. Maar ditmaal zag ik het dus wel. Ik heb zelfs een foto genomen als bewijs, maar helaas is mijn gsm-camera van een bedroevende kwaliteit. U moet me dus maar op mijn woord geloven. Maar dat lukt wel, want u weet dat ik niet lieg.

Soit, 111.111 dus. Zo’n spectaculaire gebeurtenis verdiende toch wel een spectaculair cadeau, vond ik. De kosmos had de keuze uit:

  • Een winnend ‘Win For Life’-lotje dat vrolijk mijn auto binnendwarrelde
  • Een instant gestroomlijnd lijf dat nimmer zou uit- of verzakken
  • Wereldvrede

Doch er gebeurde niets. Of toch. Een blonde lellebel voor mij sloeg for no good reason haar remmen toe, waardoor ik haar bijna met zware reparatiekosten en een beschadigd lijf moest uitkafferen.

Ik denk dat de kosmos mij iets wil zeggen.

11 december 2008 at 10:36 2 reacties

Op de tast

Gisteravond ging het verkeer verbazend vlot (dat zijn veel v’s) in de Van Praet-tunnel in de richting van de A12. Terwijl het eigenlijk volop avondspits en helaas geen feestdag was. How bizarre…

Eens het Kanaal overgestoken, doemde de oplossing van het raadsel voor me op. Of beter: doemde er niets op in de duisternis. De verkeerslichten waren defect en de politie was duidelijk nog niet toegekomen, waardoor het verkeer zichzelf regelde. Buitengewoon efficiënt en zonder getoeter vond iedereen snel de weg naar huis. Schijnbaar te laat op het werk vertrokken, en toch nog een kwartier te vroeg in de kookles! Je moet het maar kunnen.

Op zo’n moment moet je je als verkeersdeskundige toch onwaarschijnlijk nutteloos voelen?

10 december 2008 at 15:56 Plaats een reactie

Oudere berichten


Meest recente berichten

Recente reacties