Archive for januari, 2009

Consequente eikels

Ik vind het vriendelijk van sp.a dat ze mij steunen in mijn keuze om dit keer zeker niet op hen te stemmen. Misschien weten ze dat ik erg lijd aan keuzestress en willen ze zich ervan verzekeren dat ik de komende maanden niet ten onder ga aan twijfels. Dus doen ze nog maar eens iets om mijn plotse afkeer aan te wakkeren. Consequentie in de politiek, daar hou ik wel van.

En dus smijten ze Mia De Vits buiten. Ok, ze smijten haar niet echt buiten. Ze pakken gewoon haar speelgoed af, in de hoop dat ze de eer aan zichzelf houdt. En dat doet ze. Een lepe truc, maar niettemin een truc. De Vits gaf onlangs terecht en openlijk commentaar op de vuile manieren van de sp.a voorzitter. Nu mag ze opeens niet meer naar Europa, terwijl ze daar destijds met heel veel enthousiasme neergepoot was en er naar mijn gevoel ook degelijk werk geleverd heeft.

Fred Erdman, Louis Tobback, Freddy Willockx en Willy Claes kan je niet raken, die zijn incontournable in de partij. Dus pak je maar de iets kleinere vis om je punt duidelijk te maken? Mooi is dat, voor een partij die opkomt voor solidariteit.

Advertenties

23 januari 2009 at 13:18 1 reactie

Centjes ahoy

Er zijn zo van die momenten in je leven dat je afstapt van de leuze “in wat voor een apenland leven wij nu” en Vadertje Staat op je blote knietjes dankt omdat ie zo lief voor je is. Ze zijn zeldzaam, ik weet het, maar ze zijn er. Voor ons was dat gisteren, toen bleek dat we een hele hoop centjes terugkrijgen van de belastingen. Een héle hoop.

Nee, niet omdat ze eerst te veel hadden ingehouden om op onze kap interesten te incasseren. Gewoon, omdat ze trots zijn dat we investeren in ons huisje. Niets zo leuk als een suikertante die je goed rapport niet beloont met een schouderklopje, maar met cold hard cash.

22 januari 2009 at 10:52 5 reacties

How to build a team

Mijn bedrijf houdt er een Event-team op na. Dat betekent in theorie dat de vrijwilligers in dat team tweemaal per jaar op zoek gaan naar leuke teambuildingsactiviteiten voor alle werknemers. In de praktijk zijn er drie problemen met voorgaande zin:

  1. Verplichte nummertjes in het kader van teambuilding zijn zelden ‘leuk’
  2. Je kan nauwelijks spreken over ‘alle’ werknemers als de helft niet komt opdagen
  3. Het woord ‘vrijwilliger’ past alleen als je er even het woord ‘chinese’ bijdenkt. Believe me, I know.

Want toen de vrijwilliger van mijn departement het eind vorig jaar voor bekeken hield, ging ze op zoek naar een nieuwe enthousiasteling. Haar smeekbede galmde meermaals door onze kantoren, maar steevast had iedereen het te druk om op te kijken en aldus enige interesse te etaleren. Ongeveer zoals toen de leerkracht biologie destijds vroeg wie in de klas wou voordoen hoe je dat condoom over de banaan schuift. Kop in kas en hopen dat je even verdwijnt in de plooien van de realiteit.

Maar toen ging er iets mis. Een onvoorziene opstoot van barmhartigheid, of het plotse falen van mijn vermogen tot onzichtbaarheid? Ik weet het niet, maar opeens bevond ik me in een surreëel gesprek:

Saskaya: “Het is al lang goed, schrijf mij dan maar op.”

Collega: “Nee, dat mocht expliciet niet van HRM X, het moest iemand zijn die er echt zin in heeft.”

Saskaya: “Zie je hier iemand rondlopen die er echt zin in heeft?”

Collega: “Het is echt leuk hoor, maar je moet er wel voor willen gaan.”

Saskaya: “Ok dan niet.”

Collega: *houdt haar pleidooi nog een tijdje vol voor de andere collega’s*

Collega: “Dus ik mag jou opschrijven?”

Saskaya: “Alleen als ik er stiekem geen zin in mag hebben.”

Collega: “Deal.”

En zo zit ik straks mee aan tafel om te beslissen over de invulling van de sportdag. Maar ik hou nog een ultieme joker achter de hand. Ik zet mijn creatiefste beentje voor om een ‘spetterende dag’ uit te stippelen vol ‘stoere uitdagingen’ en ‘waanzinnige activiteiten’ waarbij men de collega’s ‘op een andere manier’ leert kennen. En dan zeg ik met de glimlach dat ik niet kan komen. Moeten ze me eerst maar consulteren voor ze die ene dag uitkiezen waar mijn hele professionele voorjaar aan gekoppeld is. Nah.

Update: HRM X saw me coming. Speciaal voor mij is de datum van de sportdag veranderd. Ik weet niet of ik trots moet zijn dat ik zo’n macht heb binnen het bedrijf, of moet vloeken omdat ik nu wél moet meedoen aan die ‘waanzinnige activiteiten’…

20 januari 2009 at 12:56 Plaats een reactie

File Alarm

Allee, het regent een beetje en Vlaanderen kan weer niet meer rijden. Meer dan 300 km file vanmorgen.

Maar see if I care. Sinds ik mijn hemelse route ontdekt heb, kom ik nauwelijks nog volk tegen op weg naar het werk. Meer dan 300 km file betekent bovendien verzoekplaatjes à volonté op Studio Brussel, wat een zeer aangename mix van muziekjes oplevert. Hoera dus voor monsterfiles!

Alleen jammer voor het vriendje, die nu waarschijnlijk nog steeds op de Antwerpse Ring staat te camperen. Hang in there, honey!

19 januari 2009 at 10:23 Plaats een reactie

Weg met de sossen

Als het tevoren nog niet beslist was, dan nu toch wel. De broek afsteken voor een holle bleitsmoel. Dát is pas vernieuwing.

They’ve lost my vote.

13 januari 2009 at 10:16 5 reacties

Oh the horror!

De eenentwintigste eeuw. Tweeduizend-nog-iets. Met zijn douches waarin het regent, zwarte presidenten, Holocaust-grappen in Het Besluit en penismeters bij de Flair. Vooruitgang en vernieuwing.

Toch blijven sommige zaken ontstellend stabiel. Mensen stemmen nog steeds op de tsjeven. Er is niets op tv. Doomsday komt eraan, maar nu niet meer in 2000 maar in 2012. Bert Anciaux pruilt als een vijfjarige als hij zijn zin niet krijgt.

En tattoo’s zijn des duivels. Of toch voor de gemiddeldste der gemiddelde Vlamingen: de blanke, hoger opgeleide plattelandsbewoner met een deftige job en een pensioenspaarplan.

Dat bleek toen ik op kantoor per ongeluk vertelde over de plannen van mijn wederhelft voor een nieuwe tattoo. Even leek het alsof ik mijn mannelijke collega’s uitgedaagd had ter plekke met de penismeter aan de slag te gaan. U kan zich al inbeelden wat de reactie was toen ik ‘bekende’ dat het niet zijn eerste tattoo zou zijn, maar zijn derde.

Geen nieuwe man dus in mijn huis, maar een holbewoner of een gore zeeman at best. Vandaar dat ie zelden kookt!

12 januari 2009 at 18:23 1 reactie

Terug

Na anderhalve week vakantie weer op post, zowel op kantoor als hier.

En dan bedenkt een of andere idioot daarboven dat vandaag de ideale dag is voor een dik en uitnodigend pak sneeuw in onze tuin. En niemand thuis om een sneeuwman te maken.

Now that’s just mean.

5 januari 2009 at 10:28 1 reactie


Meest recente berichten

Recente reacties