Archive for september, 2008

Zen in de ochtendspits

Ik woon in Willebroek en werk in Schaarbeek. Wie er de kaart van België even bijneemt – of wie als kleine uk het lievelingetje van de leerkracht aardrijkskunde was – ziet dat het enige wat die twee plaatsen gemeen hebben het Zeekanaal Brussel-Schelde is.

Jaren geleden kwam een genie op het lumineuze idee een pendeldienst van Hovercrafts op te zetten die gefrustreerde Brussel-pendelaars via datzelfde Kanaal naar de hoofdstad zou brengen. Elke dag met het bootje naar je werk, wat kan een levensgenieter met te weinig tijd om ’s ochtends de krant te lezen nog meer verlangen? Maar helaas bleek de Hovercraft niet geschikt voor het drukbevaarde Kanaal en het plan werd afgevoerd. Ik treur er nog elke dag om.

De auto blijft dus het enige haalbare – zij het niet meest ecologisch verantwoorde – vervoermiddel voor mij. Tot voor kort nam ik daarvoor de A12 en de gevreesde Van Praet-laan. Maar sinds enkele weken heb ik een alternatieve route ontdekt! Ik volg gewoon het Kanaal. Het is een compleet meanderende route waarbij ik tweemaal voor een brug kan staan, maar ik word er hemels rustig van. Niet dat het een idyllisch landschap is, met die overdosis zware industrie en lelijke opslaghallen. Maar dat glinsterende water onder een dun laagje mist, dat is blijkbaar helemaal wat ik nodig heb om rustig de dag in te stappen.

Wat niet wil zeggen dat u voortaan allen die route moet beginnen volgen, want dan zal het rap gedaan zijn met mijn zen-modus tijdens de ochtendspits.

30 september 2008 at 13:54 1 reactie

Daar in De Limburg

Daar in De Limburg, daar kan je tenminste nog :

  • huisjes met een degelijke tuin op de kop tikken zodat je verzuurde buren de Vrederechter niet moeten inschakelen van zodra je kinderen buiten tikkertje spelen
  • wonen zonder dat je verzuurde buren hebt (of zo lijkt het toch)
  • leuke winkelsteden ontdekken waarvan je tot voor kort dacht dat ze maar een zakdoek groot waren
  • vriendelijke winkeldames vinden die je welgemeend een prettige dag wensen
  • Scala op het dak van de Mediamarkt zien zingen (alhoewel dat wat mij betreft nu niet meteen een selling point is)
  • prachtig gerenoveerde 18e eeuwse watermolens vinden waar het aangenaam slapen en ontwaken is
  • een perfect gebakken steak eten met lekkere groentjes on the side
  • in parken kuieren die voordien een heus Land waren

Soms is dat exact wat je nodig hebt, zo’n weekendje weg met zijn tweetjes.

29 september 2008 at 16:52 1 reactie

De Vlaming is een rijke stinker

“Vlamingen geven gemiddeld 17.534 euro uit voor een huwelijksfeest”, zie ik vandaag bij mijn ochtendlijke tour langs de Vlaamse krantensites. Ik lees het mijn collega’s voor, gevolgd door een “mijn god, wie is nu zo idioot om zoveel geld uit te geven aan één dag?”. Waarna mijn collega’s meewarig naar mij kijken en aangeven dat hun dag minstens zoveel gekost heeft.

Komaan, dat is toch absurd? Ik weet het, je trouwdag is de dag die je altijd zal bijblijven, de ultieme viering van je liefde voor elkaar, de mooiste dag van je leven, etc. etc. Maar 17.000 euro? Wij hebben inmiddels nieuwe elektriciteit en gas, een nieuwe badkamer én nieuwe ramen in ons huis, en we komen nog steeds niet aan dat astronomische bedrag! En dat is ons huis hè. Onroerend goed. Een blok stenen, gebouwd om de eeuwigheid te trotseren. Jarenlang feitelijk plezier, in plaats van herinneringen.

Ach, ieder zijn pleziertje natuurlijk. Maar ik ben wel blij dat wij het erover eens zijn dat trouwen niet echt een noodzakelijke voorwaarde is. Ik zal in de plaats wel een nieuwe keuken steken.

En u, behoort u tot de trouwers of de bouwers? Of bent u erin geslaagd beide te combineren misschien?

22 september 2008 at 09:52 3 reacties

Gezellig buurten

Vanavond staan er drukke sociale activiteiten op het programma. Onlangs viel er immers een uitnodiging in de bus voor het 50-jarige jubileum van de buren. De andere buren nodigden prompt de hele straat bij hen uit voor het maken van de versieringen voor het huis van het gelukkige koppel.

Hoewel we inmiddels al een maand of 7 in ons nieuwe stekje slapen, zijn we er nog steeds niet in geslaagd de buren écht te leren kennen. Moeilijk als je elke dag laat thuis bent van je werk en in het weekend meestal elders zit voor social calls. En als je er niet het type naar bent om onaangekondigd met een fles wijn op een wildvreemde deur te gaan bonken. En als je meestal gewoon geen zin hebt in schreeuw-conversaties met stokoude buren.

Maar vanavond ga ik dus iedereen leren kennen. Of dat is toch het plan. Ik mag dan wel doodmoe zijn en verlangen naar een rustig filmavondje onder mijn trouwe dekentje, er vanonder muizen kan ik niet. Daarvoor heb ik de laatste dagen al te vaak de vraag gekregen of ik nu toch echt wel kwam. En dat ze er allemaal zo naar uitkeken om de nieuwste (en jongste) inwoners van de straat te zien.

Mijn bagage voor straks: een geweldige glimlach, mijn sappigste plaatselijk accent en een hoop koetjes en kalfjes.

19 september 2008 at 16:27 Plaats een reactie

Donderdag 18 september

Een zonnige dag die mijn nu al koude botten een beetje opwarmt.

Een rustige dag op het werk, waardoor ik zelf op zoek moet gaan naar bezigheden.

Dag tegen Kanker, een initiatief om even bij stil te staan en dankbaar te zijn dat ik gezond ben.

T+2 months. And counting. Een onrustige dag dus, waarop het gemis weer extra hard de kop opsteekt.

18 september 2008 at 14:23 Plaats een reactie

Stoute ouders

Misschien is die politiestaat nog niet zo’n slecht idee. Toch zeker als je de lijst bekijkt van ‘creatieve’ nieuwe voornamen van het afgelopen jaar.

Vorig jaar waren ook heel wat kersverse ouders in een creatieve bui en dat leverde verrassende voornamen op. Een kleine selectie:  Arafat, Lux, Ensor, Vangelis, Believe, Melody, Glory, Godwill, Hallelujah, Alaska, Condoleezza, Euro, Grimm, Odd, Okay, Mammeloe, Thoth, Ridder, Sunny, Kikie, Cozmo, Creator, en Santana.

Anderen haalden dan weer inspiratie bij de kroost van BV’s en internationale sterren, zoals Mozes, Maddox, Broes, Sunday en Diesel. Ook de vreugde van de komst van de spruit weerspiegelt in de namen. In 2007 werden een Trésor, Wens, Welcome en Dieumerci geboren.

Ouders putten ook uit het dierenrijk met namen als Lion, Vos, Stier, Ezel, Vlinder, Berin en Bambi. Maanden en bloemen scoren ook altijd: April, Mei, December en Madelief, Violet, Bloem(e) en Lelie zagen het levenslicht.

Nieuw in het rijtje samengestelde namen: India -Summer, Jeanne-Blondine, Jean-Public, Sherilyn-Morissette, Beau-Luccio, Lowie-Viktoor en Mel-Gibson.

I mean, “Mel-Gibson”? Really?

17 september 2008 at 14:34 1 reactie

Politiestaat ahoy!

‘Je weet als overheid dat het gebeurt, je weet dat het schadelijk is, en je hebt de mogelijkheid om op te treden. Dan moet je iets doen, dat is duidelijk.” Aldus Eva Brems, docente mensenrechten aan de universiteit van Gent, naar aanleiding van het absurde voorstel van de Vlaamse Liga tegen Kanker om ouders te verbieden te roken in hun eigen living als de kinderen erbij zijn. 

Sounds like it makes sense. Laten we dus ook maar meteen de politie inschakelen tegen ouders die hun kind elke dag frieten voorschotelen. Die niet de moeite nemen om hun kind te laten sporten. Die niet nalaten aan de eettafel racistische praat uit te kramen zonder ruimte te laten voor een alternatieve mening. En die hun kind nooit meenemen naar musea en hen daardoor afremmen in hun intellectuele ontwikkeling. Yes, let’s.

Begrijp me niet verkeerd. Ik vind ouders die in het bijzijn van hun kinderen roken idioot. Als ze dat doen wanneer ze nog zwanger zijn van die kleine spruit: misdadig. En wie het ooit waagt in dezelfde ruimte als mijn (toekomstige) kinderen te roken, zal zich moeten reppen om die sigaret niet uit bijzonder onaangename lichaamsholtes te moeten peuteren.

Je kan moet mensen sensibiliseren. Domme dingen doen zoals roken, overmatig drinken en debiele opmerkingen maken over migranten, moet ontmoedigd worden. Zéker als je dat doet in de buurt van de kinderen die jij moet klaarstomen tot leuke en verantwoordelijke volwassenen. Maar mag er soms ook nog even een plekje zijn waar je gewoon je zin mag doen?

17 september 2008 at 12:13 1 reactie

Extra-legaal voordeel

Soms word ik een beetje jaloers als ik vrienden hoor opscheppen over de extra-legale voordelen die ze op hun werk genieten. Internetvergoeding, firmawagen, hospitalisatieverzekering, een ontelbaar aantal verlofdagen,… Mijn gebruiksrechten over een GSM en een laptop steken maar schril af tegen al die luxe. Gelukkig krijgen we als mediabedrijf elke week allerlei magazines toegestuurd van diverse uitgevers. Een namiddagdipje is nooit zo leuk als wanneer je de nieuwste roddels in de Story kan lezen. En in de winter krijgen we gratis soep. Hoera!

Twee keer per jaar komt daar nog de kers op de taart bij: opleidingen. Niet dat ik zo’n leergierig persoontje ben of dat die cursussen spektakel garanderen. Maar als je multinational elke halfjaar een opleidingsweek organiseert in een duur hotel in het centrum van een of andere leuke Europese hoofdstad, wil ik me daar al wel eens op verheugen. Vorige keer werd ons team schromelijk over het hoofd gezien bij het versturen van de uitnodigingen, maar dit keer mocht ieder van ons wél enkele dagen gaan van de baas. Enthousiasme alom dus. Internationale feestjes, toeristische uitstapjes en culinaire ontdekkingen op kosten van de firma : here we come!

Uit de bol gaan, zullen we. Daar in het Crowne Plaza Brussels City Centre.

16 september 2008 at 14:55 1 reactie

Tram 3

Nee, gelukkig nog niet bij mij. Maar mijn grote zus wordt vandaag wel 30. Dat brengt de verwachte drama’s met zich mee, maar heeft haar ook wel een kick-ass verrassingsweekendje opgeleverd.

Ze heeft nog exact vier jaar en twee maanden de tijd om iets soortgelijks voor mij te verzinnen.

16 september 2008 at 10:28 Plaats een reactie

Haarnetje? Check!

Wie mij kent, zal het niet tegenspreken: ik ben een moeilijke. I want it all. Ook als het op een keuken aankomt. Inductiekookplaat (ik ben bang van gas), mega-ijskast, superdeluxe afzuigkap, kookeiland met bar ‘om gasten te entertainen’, enzovoort enzoverder. You name it, ik heb het al proberen in te passen in de plannen van mijn toekomstige keuken. Maar ergens ging er toch een keukerwekkertje rinkelen. Als ik dan zo nodig gasten moet ontvangen in mijn keuken en daarvoor ettelijke duizenden euro’s veil heb, zou het dan niet zinvol zijn om daadwerkelijk te kunnen koken? Ik denk niet dat ik Nigella Lawson ooit al trots een pizza van de GB in haar peperdure oven zag steken. Laat staan dat ze met plezier de vol-au-vent van de plaatselijke beenhouwer uit het bakje haalt en opgewarmd op tafel zwiert.

Tijd voor een kookcursus dus! In mijn zus vond ik meteen een gewillig slachtoffer om mij wekelijks te vergezellen naar die culinaire hemel. Nu ja, hemel… Koken is blijkbaar echt een hazard. Pas na een slaapverwekkende uitleg over branddekens, blauwe pleisters en de elektrische noodstop werden we geschikt bevonden om los te lopen in een keuken. Mét haarnetje, dat spreekt voor zich.

En zo leerde ik gisteren julienne te snijden. Dankzij de ‘slap handje, vingerkootjes naar binnen gekromd, duim veilig weggeborgen achter de vingertjes’-techniek mocht de EHBO-kit zelfs netjes dicht blijven. Al heb ik toch wat vingernagel op de snijplank achtergelaten, maar dat groeit gelukkig terug. Maar nu weet ik tenminste wat brunoise is. En ik kan het zelfs maken! Zo zelf Jamie Oliver spelen is wel leuk, maar toen ik twee uur later eindelijk de soep proefde die het resultaat was van al dat hard labeur, wist ik het wel. Zo’n klaargemaakte zakjes van Den Dellijs zijn even lekker, en verdomd veel praktischer.

Ik ben benieuwd wat ik volgende week ga leren en meteen weer ga vergeten.

10 september 2008 at 15:19 Plaats een reactie

Oudere berichten


Recente reacties