Archive for oktober, 2009

Babysit

Zondag spelen we enkele uurtjes babysit voor mijn metekindje/nichtje. Aan de overvloedige ‘goede raad’ van mijn ouders en zus te horen, ben ik nog lang niet klaar voor het moederschap. Niet dat ik dat zelf al wel vond, maar het zou leuk zijn als er iets meer vertrouwen in hun woorden doorschemerde.

Wat ik gisteren dus geleerd heb: 

  • Peuters van twee jaar moeten eten. Normaal eten. Niets pikants, geen vieze dingen, niets met alcohol.
  • Ze doen af en toe hun behoefte maar zijn nog niet op de hoogte van het bestaan van een toilet. De babysit in kwestie moet daar dus een mouw aan zien te passen, bij voorkeur door af en toe een ding genaamd pamper te vervangen. 
  • Ze hebben ook drinken nodig. Maar geen alcohol. 
  • Je laat ze niet alleen in een kamer terwijl je zelf naar tv zit te kijken. Not done.
  • Soms vallen ze in slaap, soms niet.
  • Soms lachen ze, soms huilen ze.
  • Als ze huilen, kan het zijn omdat je puntje 1 tem 3 eens moet controleren. Als dat niets oplost, kan je overgaan tot troosten of afleiden. Negeren is geen optie.
  • Peuters zijn vermoeiend. Ze willen spelen en rondrennen. Debatten over politiek en de grote filosofieën des levens zijn niet aan hen besteed.
  • Een babysit-omgeving moet childproof zijn. Geen rondslingerende scharen, geen loshangende hoogspanningskabels, geen openstaande bus ontstopper naast de tv laten staan.

Ik vrees dat ik zondagvoormiddag in de opvoedingsboeken zal moeten duiken…

30 oktober 2009 at 10:40 3 reacties

Eikes

Saskaya is een beetje gedegouteerd door haar lezers.

Begrijp me niet verkeerd. Ik ben heel blij dat jullie langskomen, en nog blijer als er eens iemand hier ‘per ongeluk’ terechtkomt na een of andere boeiende Google-actie.

Maar wat mensen die zoeken op “arm in kont” op mijn blog hopen te vinden, is me toch een raadsel. Gelieve hier dan ook niet meer langs te komen. Waarvoor dank.

27 oktober 2009 at 11:15 2 reacties

Oudbakken brood

Ons huis is gezegend met een bakker twee deuren verderop. Handig om je regelmatig te voorzien van vers brood en ander lekkers. Niet dat het zo’n uitzonderlijk vakman is, maar trial and error heeft ervoor gezorgd dat we nu perfect weten welk brood smakelijk is, welke koffiekoeken de moeite waard zijn en welke pistolets acceptabel.

Of dat wás toch het geval. Want vanmorgen zat er een briefje van de bakker in de bus. Dat hij het brood bakken voor bekeken houdt en iets anders gaat doen met zijn leven. Met onmiddellijke ingang.

Vanaf nu kunnen we dus ’s zondags beginnen bekvechten wie in de vrieskou naar de bakker moet. Want op sloefen naar daar schuifelen zal niet meer lukken. Misschien toch maar eens zo’n broodbakmachine vragen voor Kerstmis…

27 oktober 2009 at 10:59 1 reactie

Het keukenrapport

Dingen die ik geweldig vind aan onze nieuwe keuken: 

  • Een propere ruimte, waar je gerust je boterhammen op het aanrecht kan leggen zonder direct gevaar op salmonella of stoflong.
  • Een vuur dat constante warmte geeft in plaats van pieken en dalen die leiden tot vlees dat uiterlijk verbrand, maar innerlijk rauw is.
  • Een koelkast die in de buurt van je vuur staat. Mijn cooking skills gaan er spectaculair op vooruit, aangezien je je vuur geen 5 minuten onbewaakt moet achterlaten op zoek naar boter.
  • Warm stromend water in de buurt hebben, om je handen al eens te wassen na het schillen van de patatjes.
  • Die patatjes kunnen afgieten in een heuse gootsteen, niet in de tuin.
  • Potten, tassen en aanverwanten in kasten kunnen zetten, waardoor je er niet eerst het stof moet afblazen voor je ze gebruikt.
  • Conversaties kunnen blijven onderhouden met de huisgenoot tijdens het koken, aangezien die gewoon op enkele meters afstand naar tv zit te kijken.
  • ’s Avonds niet meer in je pyjama door de regen moeten op zoek naar een tasje thee. Want de keuken sluit nu gewoon weer aan op de leefruimte, zonder de tuin in te moeten. As it should be.
  • Bijgevolg: minder vuil in huis, want de sloefjes worden niet meer nat/vuil/modderig van dat korte tripje naar de voormalige so called kitchen.
  • Maar ook: Geen lopende spaghettisaus meer omdat je met je pot eerst nog door een stortbui naar binnen moet.

Dingen die mij met weemoed doen terugdenken aan de oude keuken:

  • De broodkruimels netjes in de vuilbak moeten doen in plaats van ze gewoon op de grond te vegen. Met een propere vloer valt dat namelijk opeens wél op.
  • Het compostvat dat opeens veel verder van de keuken af ligt, aangezien we nu niet meer koken in het tuinhuis.

Al bij al: een geslaagde aanslag op onze bankrekening, die keuken.

26 oktober 2009 at 11:40 Plaats een reactie

Eindelijk!

Vier maanden, een sexy litteken op het voorhoofd van de wederhelft, massa’s breekwerk, een lege bankrekening, een pijnlijke peesontsteking, heel wat werkuren en evenveel frustraties later is ze er. De nieuwe keuken.

Of toch deels. Want gisteren bleek tijdens de plaatsing dat de kolomkast voor de microgolf en oven gebarsten was. Dus dampende ovenschotels en heerlijke koekjes voor herfstige zondagen zitten er nog niet meteen in. Koken tout court eigenlijk nog niet, want de elektricien/schoonpapa moet onze mega-kookplaat eerst nog even aansluiten. En ik moet nog op zoek naar nieuwe pannen, want de oude zijn niet geschikt voor inductie.

Maar dat negeren we allemaal eventjes. Want ze is er! En ze is fan-tas-tisch!

keuken

 

Update: Voor wie benieuwd is hoe het er voordien uitzag… Foto genomen vanuit ongeveer hetzelfde standpunt, maar de keuken was toen wel een pak kleiner. En zeg nu nog eens dat het geen verbetering is!

keuken voor

20 oktober 2009 at 12:30 2 reacties

Reserve-geld

Gepensioneerden hebben soms toch zo’n vreemde kronkels. Boodschappen zijn er om op zaterdag te doen “omdat je dan nog eens iemand tegenkomt”, de jeugd van tegenwoordig (dus iedereen geboren na WO II) heeft verkeerde prioriteiten en niemand heeft ooit al zoveel miserie gehad als zij. Maar de gedachtengang van mijn opa deze week sloeg toch weer alles.

Aangezien hij een paar weken geleden in een vlaag van bejaard-zijn zijn auto in een gracht geparkeerd had, moest hij zijn schuld gaan aflossen bij de carrossier. Cash, want die mannen gaan nu eenmaal vrij flexibel om met bankrekeningen. Omdat het toch zo’n 1.000 euro bedroeg, trommelde hij mijn pa op om hem naar de bank te brengen. Wat meteen al een hele polemiek teweegbracht, want mijn vader wou naar de dichtstbijzijnde automaat, maar mijn grootvader weigerde aan te nemen dat hij daar óók geld uit de muur kon halen, zelfs al was dat niet zijn eigen bank. Daar aangekomen bleek dat hij slechts 600 euro kon afhalen, dus mijn pa schoot hem de rest even voor.

Weer thuis loopt mijn grootvader naar de kast, neemt er een envelop uit en telt daaruit de schuld aan mijn vader zodat hij hem meteen kan terugbetalen. Bleek dat hij naar goede seniorgewoonte enkele duizenden euro’s cash thuis had liggen, just in case. Maar dat is uiteraard privé-geld, geen geld om effectief iets mee te betalen. Zucht.

Nu enkel nog zien te achterhalen welke kast dat was en ik ben klaar voor een familiebezoekje!

9 oktober 2009 at 16:34 Plaats een reactie

No soup today

In de koude maanden is mijn werkgever zo vriendelijk verse soep te voorzien in onze refter, zodat gevoelige zielen zich wat kunnen wapenen tegen het gure weer. Onze lunch wordt er meteen een pak gezelliger op. 

Behalve vandaag. Want zonet ontvingen we een mailtje:

Uitzonderlijk geen soep vandaag. De chauffeur heeft een ongelukje gehad, de emmers met soep zijn omgevallen.

Ik hoop voor hem dat het geen dikke erwtensoep met croutonnetjes was…

6 oktober 2009 at 12:17 Plaats een reactie

Londen voor watjes

Voor 49 euro naar Londen en weer terug, dat leek ons wel een leuk eindejaarstripje. Gewoon twee weken Het Nieuwsblad kopen en de spaarpunten op een kaartje plakken, en hup, off we’d go.

Maar dat was buiten de slechte planners van Het Nieuwsblad gerekend.

  • Probleem 1: Je kan je tickets enkel vastleggen in de grote NMBS-stations. Alsof die mensen nog niet genoeg werk hebben als er plots een bende 60-plussers naar zee wilt of doodgewone mensen op doodgewone dagen zo snel mogelijk hun vervoersbewijs te pakken willen krijgen om hun trein niet te missen. En alsof actiespaarders zich per definitie op regelmatige basis in NMBS-stations bevinden.
  • Want daar is Probleem 2: Je spaarkaart kan je enkel van zaterdag 19 september tot en met vrijdag 2 oktober aanbieden in die stations. Nog geen twee weken dus, en bovendien kan je in de meeste stations enkel terecht van 8.30u tot 18.30u. Begin maar te plannen om tijdig in dat station te geraken om je trip vast te leggen.
  • Maar alvorens dat te kunnen doen, moet je eerst Probleem 3 omzeilen: De tickets zijn immers slechts beperkt geldig. Citytrippen kan enkel tussen 16 oktober en 17 december, of van 4 januari tot 31 januari. Bovendien kan je niet zomaar kiezen wanneer je de trein neemt: de actieplaatsen zijn slechts in zeer beperkte mate beschikbaar op een beperkt aantal momenten. Goed, met zo’n promotieactie kan je wel veronderstellen dat er wat puzzelwerk aan te pas komt, maar dit wordt wel heel moeilijk.

‘Moeilijk’ blijkt de understatement van de eeuw als bovenstaande problemen samenvloeien tot de Ultieme Frustratie. Als je dan eindelijk in een station geraakt bent om je vakantie te boeken, kom je terecht in een ellenlange rij van Londen-gegadigden, gecombineerd met een aantal angstig kijkende reizigers die niet weten hoe ze ooit nog op tijd op het perron zullen geraken. Zie je compleet overwerkte bedienden die wit wegtrekken wanneer ze je spaarkaart zien. Weekends zijn niet (meer) beschikbaar dus wordt het sowieso een weekdag, wordt al meteen verduidelijkt. Een vrijdag proberen dan maar, dat sluit nog netjes aan.

Een Echternach-processie zet zich in gang. Op sommige vrijdagen kan ik vertrekken, maar niet terugkeren. Op andere geraak ik wel terug, maar zal ik nooit Londen zien. Een lichtpuntje: vertrek en terugkeer mogen op verschillende dagen! Een tweedaagse trip zowaar! Goed, dus zoeken we naar op donderdag vertrekken en vrijdag terugkeren.

Halfweg januari kunnen we op donderdag vertrekken, maar niet op vrijdag terugkeren. Maar wel op donderdag. Nee, daar zijn we niets mee, zo in het midden van de week 1 dagje naar Londen. Maar dat was buiten het vermoeide NMBS-hulpje gerekend.

  • “Mevrouw, ik moest voor u een moment zoeken waarop u naar Londen kon gaan, en ik heb een moment gevonden. Dus zal u dat moeten nemen.”
  • “Maar dat past echt niet, kan u op het einde van januari geen donderdag-vrijdag combinatie zoeken?”
  • “Nee mevrouw, dat mogen wij niet doen. We hebben richtlijnen gekregen om te zoeken tot we een optie hebben, en die heeft u nu. De rij wachtenden achter u is ondertussen al heel lang, dus u moet nu een keuze maken. Het is die donderdag, of niet. En dan ben ik wel erg lang voor u bezig geweest voor niets.”

En wij, dommeriken, knikken dan van ja en halen de bankkaart boven. En nu gaan we dus op een willekeurige donderdag in januari een dagje naar Londen. Zomaar. Omdat Het Nieuwsblad een su-per-leu-ke actie organiseerde.

Assertiviteit, het is nooit onze sterkste kant geweest.

5 oktober 2009 at 16:20 1 reactie

Die laatste loodjes toch

Dat het hier de laatste tijd zo’n doodse stilte is, ligt eigenlijk maar aan 1 ding. Verbouwen. Omdat mijn leven tegenwoordig uit niet zo veel meer bestaat dan vooruitdenken over elektriciteitsgebruik in de nieuwe keuken, plamuren-en-schuren-en-weer-plamuren-en-weer-schuren-en-verdorie-nog-plamuren-en-opnieuw-schuren, het pingpongen over welke groentint nu het leukst zal zijn om in te ontbijten en het stressen over het feit dat er bij voorkeur toch nog een tegelvloer komt te liggen bovenop die chape.

Daarnaast is er bitter weinig ruimte voor andere bekommernissen. Op het werk verloopt alles momenteel vrij stressloos, dus dat helpt. Vrienden zijn momenteel nog slechts een verre herinnering. Op een dinnerparty vorige week na (die wij wegens gebrek aan een keuken uiteraard nooit zouden afzeggen), was het al een dikke maand geleden dat we nog sociaal waren. Zelfs mijn tweejarige nichtje begint stilaan ietwat verward te kijken als ze mij eindelijk nog eens ziet binnenstormen. Met de gezondheid valt het vooralsnog gelukkig mee, al begint de verkoudheid van het vriendje ook bij mij aan een sluipsessie.

We zijn tegen die laatste loodjes aangebotst, en jawel, die wegen verdomd zwaar. Maar ze zijn onontkoombaar. Tot we ze op maandag 19 oktober waarschijnlijk brutaal opfikken in een vreugdevuur in onze tuin. En gelachen dat er zal worden, maat. Gelachen!

1 oktober 2009 at 16:02 2 reacties


Meest recente berichten

Recente reacties