Archive for augustus, 2009

Tattoo

Vandaag beginnen er alweer nieuwe werken. Niet aan ons huis dit keer (dat zijn gewoon bezigheden zonder begin en schijnbaar zonder einde), maar wel aan het vlees van de wederhelft. Hij had al twee tattoos, maar een derde kon er volgens hem altijd nog bij. Niet zomaar eentje, maar meteen een heuse quarter-sleeve packed with meaning. En garant voor een maand of vijf (in maandelijkse sessies uiteraard, niet aan één stuk door godzijdank) tekenplezier.

Omdat lief nogal besluiteloos is, had hij vooraf een draftje aan de tatoeëerder gevraagd. Altijd nuttig er eerst een nachtje over te slapen, voordat iemand je opzadelt met verkeerd geschreven motto’s of zombie-baby’s. Maar dat was buiten onze Artiest gerekend. Dinsdag belde hij met de melding dat zijn internet platlag en dat het dus onmogelijk was hem de tekening al te bezorgen. Maar dat het er “heel goed” uitzag, en dat hij er zelf “heel tevreden” over was. Dat hij er “alle vertrouwen” in had dat het vriendje het fantastisch zou vinden, als hij langskwam.

Ik hoop maar dat ik straks niet ontdek dat ik voor de rest van mijn leven op een schele boeddha moet kijken…

Advertenties

27 augustus 2009 at 11:21 1 reactie

To douche or not to douche

Een dopje van het heerlijke Rituals-doucheschuim. Een stom klein plastic kapje. Een doorzichtig, milieubelastend en nutteloos ding…

… dat ons wel al weken het leven zuur maakte, door onze douche ongezien te blokkeren. Pakweg 15 seconden konden we genieten, vooraleer het water over de rand van de douchebak begon te lopen en zich daarna een weg baande naar de ondergelegen living.

Alle bereikbare toe- en uitgangen van de afvoer werden onderzocht, zonder resultaat. Mini-rioolratten werden ingenieus geconstrueerd om de doorstroming van de buizen te testen, maar daar leek alles ok. Onze zoektocht naar onbereikbare opstoppingen leidde tot een bizarre situatie toen de chemische ontstopper nachtenlang gewoon bleef staan in de buizen die net tevoren gecontroleerd en toegankelijk verklaard waren door de rioolrat.

Grijze haren kregen we ervan. Vuile ook, want inmiddels konden we dus al weken niet douchen. En toen kwam superpapa to the rescue! Bij het loskoppelen van een quasi-onbereikbaar T-stuk, werd de boosdoener eindelijk geïdentificeerd. Dat idiote dopje dus, dat zich pal in het knooppunt van de T had genesteld en aldus alle verkeer tegenhield. Hoe het ooit door de sifon en in de afvoer geraakt was, is een raadsel. Maar eens het er was, wou het duidelijk niet meer weg.

Het rotding.

Mijn wraakzuchtige ik zegt: nooit koop ik nog Rituals doucheschuim! Niets dan miserie!

Maar het ruikt zo hemels. En het is zo zacht. En het schuimt zo leuk. En ik kan er nu eindelijk weer van genieten, onder die prachtige regendouche.

21 augustus 2009 at 13:24 Plaats een reactie

Sociale aliens

Een artikel in mijn favoriete tijdverdrijf HLN.be over hoe zwangere vrouwen door de crisis steeds meer gediscrimineerd worden door werkgevers, levert weer hilarische commentaren op door het kruim der Vlaamse idioten.

Maar onderstaande opmerking verdient toch wel een eigen plaatsje bovenaan de hitlist. Zoveel om mee te lachen, dat ik niet weet waar te beginnen…

hln

11 augustus 2009 at 12:18 Plaats een reactie

Boerin bzkt stad

Twee jaar heb ik in hartje Mechelen gewoond. Twee jaar proeven van het stadsleven – al was het dan maar een klein provinciestadje – zoals ik altijd gezegd had dat ik zou doen. Weg van moeders vleugels, en meteen ook weg van het platteland.

Als ik er nu op terugkijk, ben ik toch wat teleurgesteld. In mezelf dan. Ik heb er niet alles uitgehaald. Heb veel te weinig gebruik gemaakt van de oneindige mogelijkheden die een stad biedt: de cafeetjes, de restaurants, optredens, voorstellingen, tentoonstellingen en terrasjes. Te veel excuses: te moe, te warm, te koud, te asociaal … te lui. Ik was te druk bezig met een tuintje missen om te genieten van wat ik ervoor in de plaats kreeg.

Niet dat ik er terug naartoe wil, naar de stad. Maar toen ik gisteravond heerlijk door het zomerse Antwerpen kuierde voor en na mijn date, vond ik mezelf even de grootste idioot ooit. Een boerentrien die verloren liep in de grote stad, zowaar.

7 augustus 2009 at 13:40 1 reactie

Outsider

“Beste Insider Saskaya!
Bedankt voor jouw inschrijving voor onze Silan Crystals campagne.
We moeten je jammer genoeg meedelen dat je er deze keer niet bij bent.”

In tegenstelling tot sommigen zal ik dus geen hulp krijgen bij het wegwerken van mijn was. Misschien was mijn mededeling dat ik geen wasverzachter gebruik omdat ik dat te duur vind voor wat het is toch niet de beste zet. En ik die dacht dat ze mij nu koste wat kost zouden willen overtuigen met hun product, als onontgonnen terrein enal. Bummer.

Voor wie overtuigender is dan ik in het schrijven van motivatiebrieven: hier is het te doen.

4 augustus 2009 at 15:43 1 reactie

Schattenjacht

Afbreken in een bestaand huis draagt – hoe leuk ook – een bijzondere tristesse in zich. Hoe harder jij moet werken om iets kapot te maken, hoe duidelijker het wordt dat je voorganger destijds verdomd veel moeite gestoken heeft in het opbouwen ervan.

Beetje bij beetje leer je de vroegere bewoners van je huis ook kennen. Uit het feit dat een deel van ons huis gewoon tegen de schuur van de buurman geplakt werd zonder eigen muur of isolatie, leren we dat hij nogal gierig was. Egocentrisch en onaangenaam bovendien, aangezien hij daarna van de buren eiste dat ze hun koeien verkochten “want ze hadden daar teveel lawaai van in hun keuken”. Een vooruitziend man, die op zolder al een nieuwe WC-met-alles-erop-en-eraan had klaarstaan, voor wanneer dat oude vieze ding achter de keuken ooit de geest gaf. Een man die niets kon weggooien en dus (idiote) bloembakken bouwde van gebarsten lavabo’s.

Maar het leukst zijn de tastbare bewijzen die de leeftijd van de werken verraden. In een muur in de tuin die het vroegere erf van de oude boerderij in twee stukken verdeelde, prijkt een steen met het jaartal 1918. Achter het behang in de slaapkamer vonden we een notitie uit het jaar 1960. En onlangs, toen we het schrijnwerk rond de raam in de keuken lostrokken, kwamen er kranten uit 1949 tevoorschijn. Leesbare kranten, die verhaalden over de wereldtitel van Rik Van Steenbergen en de lotgevallen van een arme stakker in Auschwitz. Dagbladen uit een andere tijd, waarin vrouwelijke journalisten de nood voelden een handleiding te schrijven voor de moderne vrouw omtrent het dragen van “de pantalon”. Wat een ontdekking voor een nostalgicus als ik!

Maar meteen voel ik ook een brandende verantwoordelijkheid. In de veronderstelling dat ons huis het nog wel een eeuw zal uithouden op deze aardbol, zal er dus ooit iemand zuchten bij het zien van onze renovaties, de voorhamer pakken en onze verwezenlijkingen met de grond gelijkmaken. Duidelijk een onaangenaam figuur, maar desalniettemin wil ik hem of haar eenzelfde schat bezorgen. Alleen ben ik er nog niet uit wat ik achteloos zal achterlaten. Kranten gebruiken als isolatie is niet meer van deze tijd en CD’tjes houden het geen eeuw meer uit. Een foto van ons tweetjes achter de gyproc laten fladderen? Een Samsonpop op het vals plafond vergeten?

Wat zouden jullie doen?

3 augustus 2009 at 22:23 Plaats een reactie


Meest recente berichten

Recente reacties