Vogelbosje

Dat ecologisch tuinieren, dat bevalt me eigenlijk wel. Ik kan veel meer genieten van mijn tuin sinds ik de drang naar perfectie laten varen heb.

Afgelopen weekend een boterbloempje ontdekt in mijn gazon: kinderlijk plezier. Enkele vrienden blij kunnen maken met stekjes van framboos- en braamstruiken die ik rustig had laten opschieten. Ontdekt dat mijn Vinca’s sterker zijn dan verwacht, en nog steeds hun bodembedekkende werk doen. Onder een dikke laag wild gras weliswaar, dus heb ik ze snel wat ademruimte gegeven in de hoop dat ze ooit dat stomme gras zullen kunnen overwinnen.

Bij het bestuderen van mijn woekerbos rabarber ontdekte ik zelfs een kersverse nieuwkomer: een pad. Of kikker, weet ik veel. Even een lichte hartaanval toen het ding op zo’n 5 cm van mijn hand wegsprong, maar toch: hoera voor de natuur! En voor slakken! Mijn vader blijft zeggen dat ik korrels moet strooien omdat ze grappige stoute gaatjes maken in de planten, maar ik vind het eigenlijk best boeiend ze ’s avonds de zwaartekracht te zien trotseren op de tuinmuur. I think I’ll keep ‘em. Nu alleen nog een huisegeltje vinden.

Trouwens, voor wie ook zijn leven wil beteren: tot eind oktober kan je nog inschrijven voor de ‘Behaag Natuurlijk’-actie van Natuurpunt. Prachtige plantjes voor een belachelijke prijs: what’s not to love? De haag stond er bij ons helaas al lang voor ik het project ontdekte, maar vanaf november in Huize Saskaya: een vogelbosje!

Benieuwd of de buren met hun strakke pelouse-policy dat gaan appreciëren.

Advertenties

27 september 2011 at 11:54 1 reactie

Dating 2.0

Een piepjonge collega had gisteren een date met een meisje dat hij op de trein ontmoet had. Wat gepraat tijdens dat beetje reizen, naam achterhaald, thuis toegevoegd op Facebook, wat gechat en gesms’t, klaar.

Ik beschouw mezelf niet bepaald als oud of van een andere generatie, maar toch: zo gemakkelijk hadden wij het vroeger niet. Toen ik op de middelbare school zat, hadden alleen de nerds al gehoord van internet en was een e-mailadres ongeveer even alomtegenwoordig als iemand die het woord ‘cuisson’ kende. En Mark Zuckerberg werd op dat moment waarschijnlijk nog gepest met zijn kiekenborst tijdens de les LO .

Telefonie, dat was al niet veel beter. Ik herinner mij nog levendig dat mijn vader, toen bigshot vertegenwoordiger, een autotelefoon kreeg van zijn firma, waarmee meteen half zijn koffer gevuld was. Maar een GSM? Nooit van gehoord. Wie mijn telefoonnummer vroeg, werd (als ie braaf was) doorverwezen naar de huistelefoon. Die in de woonkamer steevast door mijn moeder beantwoord werd en altijd binnen gehoorsafstand van ouderlijk toezicht bleef. Geheimen waren er niet en gegiechel of gelach werd sowieso gevolgd door vaderlijk gefrons. Ik ben zelden zo gelukkig geweest als toen mijn zus en ik een telefoon op de kamer kregen, waar we naar hartenlust konden analyseren, fantaseren en dramatiseren. Pubermeisjes, u kent dat wel.

Maar vandaag gaat alles dus een pak eenvoudiger. Zijn naam googelen op zoek naar foute interesses, op Facebook zijn vrienden stalken bestuderen, urenlange chatsessies om voze prentjes te delen te achterhalen of hij ook zo zot is van Evil Eye Baby en nachtelijke sms’jes om te checken of hij ook aan jou aan het denken is.

Een mens vraagt zich af hoe wij dat destijds deden, een lief zoeken.

20 september 2011 at 15:54 3 reacties

Rollende patronen

Het zal wel beroepsmisvorming zijn, maar ik verbaas er mij nog steeds over hoe ingebakken die rollenpatronen toch zijn. Vrouw wast en plast en man klust en steekt zijn voeten onder tafel. Wij gooien daar eigenlijk nogal met ons klak naar. Wie de overall past, trekke hem aan, enzo.

Dus was ik enkele weken geleden druk met kettingzaag en heggenschaar in de weer, terwijl het lief aan de strijk was. Want ik werk graag in de tuin, en hij…euh…kijkt graag televisie. En dat pleziertje durft hij dan al wel eens te compenseren door een strijkplank tussen zichzelf en de flatscreen te manoeuvreren. Tot afgrijzen van mijn zus (“een echte vent strijkt toch niet”) én van onze bejaarde buurvrouw, die bijna stikte in het besef dat ik in de weer was met powertools. Op mijn eentje, zonder mannelijk toezicht. Met elektriciteit, en bewegende onderdelen die gemaakt zijn om dingen kapot te doen. Wie bedenkt zoiets toch?

Vorige week kreeg ik dan weer telefoon terwijl ik genoeg chocolademousse aan het maken was om een kleine ijstijd te overleven met een overvloed aan warme gezelligheid. Voor het vastleggen van een afspraak moest ik op zoek naar mijn wederhelft, die ik in de garage vond alwaar hij zich opmaakte om de vuilzakken buiten te zetten, alvorens een ritje te gaan maken met de moto. De achterliggende lamlendige stereotypie werd mij pas duidelijk dankzij het gelach van mijn gesprekspartner.

Zou het dan toch nature zijn?

Hoe zit dat eigenlijk bij u thuis?

19 september 2011 at 10:10 2 reacties

Back

Goddeloos uur. Rinkelende wekker. Blote voeten op koude badkamervloer. Donker buiten (when did that happen?). Lief uit bed halen. Fatsoenlijke kleren aantrekken. Opletten met steile trap. Boterhammetjes met smeerkaas (hesp voor het lief). Werktas zoeken. Werktas vinden bovenop halkast. Nadenken wat ook alweer in werktas moet. Checken of treinabonnement nog leeft (gelukkig niet).

Auto in. Haasten om trein te halen. Bus voorbijzoefen. Brug omhoog. Trein missen. Koud perron. Drukke trein. Irritante mensen. Misschien ligt het aan mij. Fitnessmoment op stationstrap.

Diep ademhalen. Deur werk is toe. Als debieltje badge voor sensor zwaaien. Beseffen dat ik niet binnen kan. Afvragen of ik misschien ontslagen ben. Denken dat ik dan terug in bed kan kruipen. Toch maar langs receptie gaan. Geen vreemde blikken. Niet ontslagen? Knuffels en kussen en welkomterugs en hoewasuwvakanties en amaidatisallanggeledensegs. Zeker niet ontslagen.

Laptop op. Mailbox open.  Out of office af.

Back in business.

12 september 2011 at 11:41 1 reactie

Laatstes

De laatste dag doorworstelen. De laatste uurtjes zien wegtikken. De laatste puntjes afstrepen op het to-do-lijstje, zodat ik gerust kan vertrekken. De laatste dossiers opbergen, zodat ik Clean Desk Goddess word.

En Holiday Goddess natuurlijk. Vier weken lang, zowaar. Geen idee waar ik me mee zal bezighouden, maar het zal leuk zijn verdorie.

Om helemaal in the mood te komen – alsof dat nodig was – heb ik mezelf vanmiddag getrakteerd op een ijsje. Laat die zomer maar komen!

11 augustus 2011 at 12:37 5 reacties

Winnaar!

Ik ben zo dat type dat wekelijks meedoet aan een massa wedstrijden, telkens opnieuw zucht omdat ze werkelijk geen idee heeft hoeveel personen er zullen meedoen, toch altijd hoopt dat het haar lucky day zal zijn en dan moet ontdekken dat het weer niets is. Lotto en Euro Millions, dat is voor losers, maar wedstrijden om dvd’s, heelder tuinsets of pakweg een reis naar Canada te winnen, daar kick ik op.

Maar nooit prijs dus.

Tot ik vanmorgen mijn mailbox openklik en ontdek dat ik zowaar filmtickets gewonnen heb! Ik was al helemaal vergeten dat ik meegedaan had. Of had het nauwelijks in de gaten, wegens automatische piloot bij het invullen van die online formulieren. Feesje!

Maar dan blijkt dat ik die film vrijdagavond al gezien heb, toen ik voor het eerst in bijna een jaar tijd nog eens naar de cinema ging. Weg roes, want de film is niet direct een pareltje dat ik graag nog eens wil zien.

En het ergste van al: ik ben mijn antwoord op de schiftingsvraag vergeten. Dus ik kan mijn pyrrusoverwinning niet eens misbruiken voor toekomstig geluk.

Rotmaandag.

1 augustus 2011 at 08:53 2 reacties

Into the wild

Tuinieren: heerlijk vind ik dat. Nu ja, behalve dat er steeds onkruid opduikt waar ik het niet wil, en meestal sneller dan de planten die ik daar wél wil zien verschijnen. Om gek van te worden. Echt.

Dus gooi ik het voortaan maar over een andere boeg en neig ik steeds meer naar een ecologische tuin. Bewust planten kiezen om vogels, bijen en vlinders aan te trekken. Stukjes gras laten schieten, zonder een grasmaaier in de buurt. Afwachten tot het onkruid mooie bloemetjes oplevert. Woeste hoekjes en wilde schuilplekjes in de tuin voorzien waar de plaatselijke fauna zich kan nestelen.

Niet eenvoudig, believeyoume. We zijn opgevoed met het idee van een strakke pelouse en bewust gecreëerde en mooi afgezoomde bloemenperkjes. Van preventief vergif, wantiedereendoethet en wemoetennietheiligerzijndandepaus en hetisonkruidverdommedatmoetwegdathoorthierniet. Van ARGHHHHH en omygodhetiseenbiekeofeenwespikbennietzekermaarhetiszekercompleetevil en PETSDOOD.

Dus sta je je daar elk weekend in het zweet te werken om iedere verdwaalde spriet uit te trekken, de haag perfect recht te krijgen, je gazon te millimeteren en te bestuderen welk ongedierte het waagt in de buurt van je terras te verdwalen. Jawel, ik wil graag een tuintje, maar wel on my terms, en die verdomde natuur heeft zich daar maar naar te schikken. Logisch much?

Vandaar dus: hoera voor ecologische tuinen! Of toch in beperkte mate, want ik blijf erbij dat ik graag ook wel een mooi gazonnetje wil en een beetje structuur. En mijn tuin is nu ook weer niet zó groot dat ik het hele ding compleet kan laten verwilderen, vind ik.

U ziet: ik ben er nog lang niet, want het vergt echt een heel nieuwe insteek in mijn denken en functioneren. Weg perfectionisme, hello laissezfairelaissezpasser. Maar het bevalt me eigenlijk wel, als ik zo in het gras de vlinders lig te tellen.

Misschien moet ik die nieuwe filosofie gewoon volledig adopteren. That would be the day.

25 juli 2011 at 10:46 3 reacties

Oudere berichten Nieuwere berichten


Meest recente berichten

Recente reacties