Archive for juni, 2010

Een kleintje

Manneken Pis is verkozen tot het meest ontgoochelende nationale monument voor rugzaktoeristen. Toevallig bracht ik net deze middag een bezoekje aan onze vriend in de Stoofstraat, ter opvulling van het complete gat in mijn cultuur dat ik gisteren ontdekte. En ik moet zeggen dat ik de opwinding van die bus Japanners toch ook niet echt begreep. Niet bepaald een kunstwerk waar je van achterover valt. Maar goed, het zal wel gewoon de folklore zijn die het hem doet.

De voorzitter van de Orde van de Vrienden van Manneken Pis (wat een naam!) had wel een mooie uitleg klaar om de tourist trap te verklaren: ‘Het beeldje mocht gewoon niet groter zijn. Duquesnoy maakte het in 1619  en toen golden nog heel bijzondere regels. Naaktbeeldjes voor publieke locaties mochten dan niet groter zijn dan 55 centimeter, anders was het pornografie.’

Al een geluk dat Michelangelo niet in Brussel opgroeide, of zijn David had er een pak zieliger uitgezien.

Advertenties

24 juni 2010 at 13:55 Plaats een reactie

Brussel

Op zonnige dagen als deze is het fantastisch om in Brussel centrum te werken. Een gezellige drukte op de terrasjes, veel leuke winkeltjes en een hoop enthousiaste toeristen die rondslenteren en alles en iedereen aangapen. Ik moet alleen nog leren waar Manneken Pis ergens is en hoe ik dat in verschillende talen gezegd moet krijgen, want daarnet stond ik even met mijn mond vol tanden.

Snel naar buiten tijdens de lunchpauze is genoeg om de batterijen weer op te laden voor de rest van de dag. Bring it on.

23 juni 2010 at 12:25 2 reacties

Sporen

Sinds ik weer dagelijks de trein neem, valt het me opnieuw op. Belgen zijn verdomd asociaal en houden slechts zelden rekening met hun omgeving.

Wanneer de treindeuren bijvoorbeeld opengaan, is het ieder voor zich. Dat het allemaal veel vlotter gaat als de reizigers op het perron hun tegenpolen op de trein eerst even laten afstappen, is te complex voor de gemiddelde forens.

En verdorie toch, als u dan toch per se wil stilstaan op de roltrap, doe dat dan rechts! Niet iedereen hanteert een slakkengang in het leven en sommigen willen wel degelijk die trein van 8 na halen. In andere grote steden zijn dit standaardpraktijken, dus zo moeilijk kan het toch niet zijn?

En last but not least: als een alleenreizende moeder bovenaan een trap staat te twijfelen met haar kinderkoets, is het dan echt zoveel gevraagd om even te stoppen en het menske te helpen?

Tenzij u natuurlijk uw trein van 8 na moet halen. Dat spreekt voor zich.

Update: Pendelaars lezen mijn blog! Al de hele week een voorbeeldige rij wachters aan de rechterkant van de roltrap. Keep up the good work, folks!

21 juni 2010 at 12:57 2 reacties

Check!

De balans na drie dagen op de nieuwe job:

  • Een klein uurtje onderweg met auto en trein, langer dus dan de vroegere 40 minuten met de auto.
  • Een bijzonder fijn team dat ook bijzonder blij lijkt dat ik er ben. Maar dat had ik vroeger ook.
  • Uitzicht op een blinde muur, niet de Schaarbeekse sloppen.
  • Gratis thee, fruit, frisdranken, soep en koekjes. Dat had ik vroeger ook, maar in mindere (lekkere) mate.
  • Een Australian Home Made Ice Cream voor de deur. En een Häagen-Dazs. Score!
  • Bekende mensen in de wandelgangen die ooit (hopelijk) mijn naam gaan kennen. Double score!
  • Geen timesheets. Triple score!
  • Afronding van mijn werkweek op vrijdagmiddag om 14u. Need I say more?

Voorlopig dus een geslaagde overstap. Maar vraag het mij misschien nog eens binnen enkele weken.

18 juni 2010 at 12:19 1 reactie

Welkom vrienden!

Dat ik – nu ik geen collega meer was – geschrapt zou worden uit zijn collega-lijstje op Facebook, waardoor ik opeens toegang zou hebben tot álle informatie en niet alleen tot de niet-compromitterende dingen, zei een ex-collega me op mijn laatste dag.

Gelijk heeft hij. Zolang je samen werkt, wil je al wel eens bepaalde zaken geheim houden voor je nieuwsgierige collega’s. Want je weet nooit hoe sommige dingen achter je rug zullen uitdraaien. Eens je vertrekt, wordt dat opeens een pak minder vervelend.

En dus mailde ik net de ex-collega’s die ik het meest zou missen, met de melding dat ze mijn boeiende leven – moesten ze dat écht willen – zouden kunnen blijven volgen op mijn blog.

Benieuwd wie er de broodkruimeltjes zal volgen tot hier…

14 juni 2010 at 09:55 6 reacties

Suikerbom

Vorige week deed ik lekker vrouwtjes toen ik met een vriendin naar een workshop ‘cupcakes’ van De Taartenfee trok. Zonder schort of krulspelden in het haar, maar mét massa’s cupcakes, uitsteekvormpjes, eetbare parels en suikerpasta-in-alle-kleuren-van-de-regenboog.

Vier uur – en veel herinneringen aan jeugdige plasticine-sessies – later, was dit het resultaat :

Geweldig mooi en waarschijnlijk bijzonder lollig om te krijgen, maar quasi oneetbaar dankzij de kilo’s gekleurde suiker bovenop die lekkere cakejes.

Maar je wordt er wél bijzonder hyper van. Dat dan weer wel.

13 juni 2010 at 20:36 Plaats een reactie

Laatste keren

Dingen die ik vandaag voor het laatst deed/doe:

  • ’s Morgens naar links vertrekken ipv naar rechts om naar het werk te rijden.
  • Voor de brug staan op weg naar dat werk.
  • Naast de vaart rijden en me afvragen hoe snel een Fiat Punto eigenlijk zinkt.
  • Gokken welke van drie routes naar het werk vandaag voor de minste ergernis zal zorgen.
  • De volledige uitzending van ‘De Ochtend’ op Radio 1 meepikken in de auto.
  • Me afvragen of het nu echt een bewuste keuze was om een kerk te bouwen die eruit ziet als een moskee, of gewoon een pijnlijke vergissing van lang voor het multiculturele tijdperk.
  • Parkeerplaats zoeken in Schaarbeek en me boos maken op die lelijke gele Kangoo die altijd mijn plaats lijkt in te pikken.
  • De receptioniste een goeiemorgen wensen. Al plan ik dat op de nieuwe job ook wel te doen.
  • Op weg naar mijn bureau de naam en gezinssituatie kennen van iedereen die ik tegenkom. Ok, dat zal niet voor het laatst ooit zijn, maar toch voor een lange tijd.
  • Staren naar de sloppenwijken van Schaarbeek en vooral naar dat ene tuintje waar iemand woont die wél moeite doet om een fijne omgeving te creëren voor zijn/haar gezin.
  • Roepen naar een collega die op enkele meters afstand zit, dat hij moet langskomen in plaats van mij te bellen.
  • Met een perfecte mix van bewondering en afschuw kijken naar onze felroze vloer.
  • Het Atomium bestuderen vanop een dakterras op een zevende verdieping.
  • In de trappenhal staan na een toiletbezoek en ontdekken dat ik mijn badge vergeten ben en dus niet terug binnen kan.
  • Struikelen over de kabelgoot die net naast mijn bureau ligt.
  • Mijn mailbox helemaal leegmaken. Professionele digitale stilte.
  • Vloeken omdat mijn bureaustoel-op-wieltjes niet rolt op dat stomme tapijt.
  • Alle persoonlijke foto’s en documenten wissen, behalve de schaapjes op mijn desktop. Want zij horen hier thuis.
  • Mijn laptop afsluiten om hem nooit meer opnieuw op te starten.

Het mag dan al voor de perfecte redenen zijn, het doet toch een beetje raar om na vijf jaar afscheid te nemen.

10 juni 2010 at 14:58 Plaats een reactie

Oudere berichten


Meest recente berichten

Recente reacties