Archive for april, 2011

Londen, zomer 2000

Met drie gingen we voor de eerste keer op reis zonder volwassenen erbij. Een ijverige vriendin had alles georganiseerd en geboekt. Grootste plannen van musea, pubs en zonnige wandelingen. De Eurostar zette ons af in Waterloo Station, we moesten enkel nog de Tube induiken naar ons hotel. Druk kwetterend volgde ik de massa in het metrostel, waarna ik de deuren hoorde dichtgaan en zag dat mijn maatjes nog steeds op het perron stonden. Weg metro. Weg vriendjes. Weg naam en ligging van hotel en uitgestippelde route om daar te geraken. Weg stapel Britse ponden ook, want die was nog niet verdeeld.

Paniek. Snel afgestapt aan de volgende halte, hopend dat de andere helft van het reisgezelschap dezelfde briljante ingeving zou hebben. Én dat we elkaar zouden terugvinden tussen alle pendelaars, toeristen en rare kwieten. Wat gelukkig ook gebeurde. True story.

Vanmorgen zag ik hetzelfde gebeuren met enkele pubers die mijn trein richting Brussel wilden nemen. Eentje was net niet wakker genoeg om net als zijn vrienden tussen de dichtklappende deuren te duiken en bleef eenzaam achter op het perron. Waarna de iPhone ging voor de herziening van de plannen.

The times they are a-changing.

21 april 2011 at 08:30 Plaats een reactie

meh

Ken je dat? Zo’n dagen waarop alles net niet ok is. De wekker liep te vroeg af, die auto voor je op de baan reed net te traag, de mensen naast je op de trein hadden die douche net iets te lang uitgesteld, je collega lijkt net iets te luid en de baas vraagt net iets te veel. Er is geen duidelijke reden, maar toch lukt het even niet. En wil je liever gewoon terug naar huis en in je bed.

En dan hoor je op de radio dat ene liedje dat een instant vakantiegevoel opwekt. In mijn geval was het dit:

Het katapulteerde me terug naar Ierland 2010, waar we op een heerlijke avond in Dublin bij twee piepjonge straatmuzikanten met hun eigen vrolijke interpretatie van dit nummer bleven hangen. En voor je het weet, heb je de site van Aer Lingus opengeklikt om te kijken hoeveel dat ook alweer kostte, een vliegtuigticket voor twee.

Hoe zit dat eigenlijk bij u? Hebt u ook zo’n vakantienummer?

19 april 2011 at 08:49 1 reactie

Café Antropologie

Een luidruchtige man in een duur maatpak en een groendienstwerker, broederlijk samen aan de toog. Een bejaarde man die snel binnenwipt voor een koffie en zijn GvA-horoscoop. En een afgeleefde vrouw die bijna een uur gedachteloos in haar lauwe koffie roert. Tot een fiftysomething-kerel binnenwaait, zich voor haar zet en in een rotvaart koffie bestelt en opdrinkt.  De vrouw leeft helemaal op: ze hangt letterlijk aan de ongeïnteresseerde lippen van haar tafelgenoot, knikt enthousiast en giechelt wanneer ze kan. Tien minuten later vertrekt de man even emotieloos als hij gekomen is en laat de vrouw achter als een ineengezakt hoopje ellende. Ze staart naar haar bodempje koffie, op zoek naar dat laatste restje zelfrespect…

1 auto en 2 jobs: het maakt dat we al eens compromissen moeten sluiten over wie waar wanneer zal zijn. En zo bevond ik me dinsdagmorgen tussen 8 en half 10 in een niet nader genoemd café in de stationsbuurt van Mechelen. Voer voor een antropologische studie, als je het mij vraagt. Of voor een uurtje schaamteloos mensenkijken.

13 april 2011 at 19:08 2 reacties

Reünie

Trouwe lezers weten dat ik een klein jaar geleden mijn eerste job verliet om mijn werkdagen leuker te kunnen doorbrengen. Met succes overigens, dankzij boeiende projecten, meer afwisseling, minder regeltjes en gezever, meer creativiteit en globaal een beter gevoel.

Dat neemt niet weg dat ik mijn collega’s van weleer al wel eens durf te missen. Vijf jaar samenwerken, dat wis je niet zomaar uit. Ik ben nog steeds benieuwd of de zoon nu echt naar de universiteit zal gaan, of het als single man samenwonen met twee single vrouwen zo gezellig is als het klinkt, of de tuin eindelijk in orde geraakt is en of dat mooi gerenoveerde huis nog steeds zo prachtig is als ik me herinner.

Daarom zaten we zaterdag samen op een terras te aperitieven.  De helft had inmiddels net als ik al andere oorden opgezocht, dus er waren heel wat verhalen te vertellen. Wie gebleven was, bevestigde de redenen voor mijn vertrek met nieuwe ontwikkelingen op de werkvloer. Het was gezellig, vertrouwd en druk. Zoals reünies moeten zijn.

Overigens: Ja, om zowaar criminologie te gaan studeren; ze zijn helaas allebei single-af, al is er eentje goed op weg om dat weer terug te schroeven; nee, maar het zit er wel aan te komen; ja, behalve dat er blijkbaar al jaren een lek in de badkamer was wat betekent dat het huis weer even een bouwwerf is. Good to know.

11 april 2011 at 09:03 1 reactie

De Klas van Frieda

Zat ik daar gisteravond toch als een debieltje de showtune van The Lion King mee te zingen met Jonas Van Thielen, inclusief de tweestemmigheid van Timon en Pumbaa. The Lion King als mijlpaal in mijn jeugd: het moment waarop ik nog kinds genoeg was om te genieten van animatiefilms (we doen maar even alsof ik daar vandaag niet nog steeds van geniet) en al oud genoeg om de dialogen in het Engels te volgen. Kobe Ilsen moet dus niet zo verbaasd doen, want hij is even oud als ik en kon dat dus ook perfect geweten hebben. Het was gewoon van niet willen, zeg ik. Awoe!

Maar goed. Meezingen dus. Ik zal wel nieuwe hoogtes in valsheid bereikt hebben, maar gelukkig was mijn wederhelft zo lief daar niets van te zeggen. Hij rolde ook niet met zijn ogen omdat ik dat nummer van a tot z kende. Coz he knows me. En omdat hij enkele dagen geleden in de auto enthousiast ‘Supercalifragilistic-expialidocious’ aan het meezingen was met mij en mijn Disney-CD , natuurlijk.

6 april 2011 at 08:24 2 reacties


Meest recente berichten

Recente reacties