Posts tagged ‘trein’

Haar

Er zijn zo van die momenten waarop ik zou willen dat ik wat meer haar op mijn tanden had.

Vanmorgen zat ik in de fietsencoupé van een dubbeldekker richting Brussel. Of beter: stond ik. Verderop had een collega-pendelaar zijn koersfiets veilig ingesnoerd, zodat het ongetwijfeld dure ding de treinreis ongeschonden zou overleven. Dat hij daarbij vijf zitplaatsen innam terwijl er een tiental mensen recht stonden in de wagon, merkte onze sportieveling duidelijk niet op. Of misschien had hij al geleerd zijn omgeving te negeren.

De hele treinrit bedacht ik hoe oneerlijk het was dat zijn fiets een goed plekje kreeg en ik niet. Vond ik dat ik hem best vriendelijk kon vragen of hij betaalde voor 5 zitplaatsen, want dat ik (nu ja, de baas toch) wel voor dat van mij betaalde. Vroeg ik me af waarom niemand anders iets tegen hem zei. Was ik verbaasd dat de treinbegeleiders hem bij het voorbijgaan niet wezen op zijn asociaal gedrag.

Vervolgens liet ik de man rustig afstappen in Brussel-Noord, zonder iets te zeggen, maar vurig hopend dat hij door mijn boze blikken tot inkeer zou komen.

Verdorie, soms zou ik echt willen dat ik wat meer haar op mijn tanden had.

Advertenties

7 juni 2011 at 08:23 Plaats een reactie

Begrip voor de NMBS

Minister van Overheidsbedrijven Inge Vervotte vraagt begrip voor de moeilijkheden bij de NMBS. Ze wijst erop dat “de NMBS geen gemakkelijke tijden heeft gekend sinds de economische crisis en het ongeluk in Buizingen. Daarnaast is het aantal reizigers de jongste tien jaar met de helft gestegen.”

So wait. Al jaren wordt geklaagd dat meer mensen gebruik zouden moeten maken van het openbaar vervoer, willen we ooit de files in ons zakdoeklandje terugdringen. En hoera, het milieu vaart er ook bij. Wie weet leer je via de Kiss&Ride van Metro zelfs de vader van je toekomstige kinderen kennen. Het is een win-win-win, zowaar!

België massaal op de trein dus. Té enthousiast blijkbaar, want ze kunnen het daar niet aan. En daar moeten wij dan ‘begrip’ voor hebben. Begrip waarvoor? Voor het gebrek aan vooruitziendheid van beleidsmakers? Voor de onwil om de gevolgen van je pleidooien en acties correct in te schatten? Omdat de NMBS het niet nodig vindt om correcte evaluaties van haar dienstverlening te maken?

Inge vreest dat besparingen niet evident zijn, maar heeft gelukkig al een uitweg: “We maken van het woon-werkverkeer en het woon-schoolverkeer een absolute prioriteit. Een mogelijkheid is om de prijzen van vrijetijdsritten duurder te maken tijdens de spitsuren”. Mooi zo. Behalve wanneer ik voor het werk plots naar Genk moet, natuurlijk. Met de trein, want ik had me laten overtuigen voltijds pendelaar te zijn, remember? En alsof we al niet genoeg betalen voor een trip naar zee of zoo. Een dubbeltje Mechelen-Oostende kost tegenwoordig al meer dan 30 euro. Ik wil graag eens de prehistorische rammelbak zien die zoveel verbruikt aan benzine én erin slaagt je meer dan 2 uur over dat traject te laten doen. Maar het milieu vaart erbij, dat dan weer wel. En je staat niet in de file. Tenzij je het rechtstaan in een overvolle spitstrein catalogeert onder ‘file’, maar dat zullen we maar even niet doen.

Want we moesten ‘begrip’ tonen, weet je wel.

23 mei 2011 at 15:49 6 reacties

Mensen

Hij zat schuin tegenover me op de trein. Ik was aan het lezen, maar zag hem vanuit mijn ooghoeken steeds kort naar me opkijken en daarna iets kribbelen in zijn notitieboekje. Ik vond het wel grappig en hij leek me bijzonder geconcentreerd, dus liet ik hem maar begaan. Toen de trein vertraagde net voor Mechelen, was hij plots verdwenen. Zijn buurman vertelde me met een grote glimlach dat de oude man een prachtig portret van mij geschetst had, op die korte treinrit tussen Brussel-Noord en Mechelen. Pendelaarscreativiteit. Dat had ik nu wel graag gezien.

Ze zat verscholen achter de stoel, maar ik kon haar ongegeneerd aangapen via haar reflectie in de ruit. Maandagmorgen 8u verzorgde zij tussen Vilvoorde en Brussel heel haar ochtendlijke make-up. Verbazend hoe ze er ondanks het schokken en draaien van de trein in slaagde mascara, eyeliner, lippenstift en weetikveelwatnogallemaal feilloos aan te brengen. Vrouwentopsport. Toen begon ze haar nagels te knippen. Dát had ik liever niet gezien.

26 juli 2010 at 07:55 2 reacties

Treinkunst

Als je elke dag op een overvolle trein kruipt, leer je wel wat meer over je medereizigers dan je soms zou willen. Hun totaal gebrek aan hygiëne bijvoorbeeld, of hun onsmakelijke gewoonte om om 8u03 een blik bier open te trekken.

Maar het warme weer levert nog wat bijkomende informatie op. Zo blijkt dat toch meer mensen dan verwacht rondlopen met tatoeages. Bovenarmen, schouderbladen, onderruggen, enkels en voeten zijn best vaak opgesmukt met een of ander tekeningetje. Helaas niet altijd even geslaagd. Vette lijnen, paardjes die eerder de proporties van een koe hebben, portretten van mensen die er in het echte leven hopelijk iets beter uitzien, bloemen die al een week te lang in de felle zon gestaan hebben,… Je zou toch denken dat je wel iets langer nadenkt over iets dat je de rest van je leven meedraagt.

Of zouden die dingen allemaal gezet zijn om 8u07, na dat blik bier?

14 juli 2010 at 08:12 Plaats een reactie

Asociaal

Ik beken. Ik ben des ochtends een asociaal donderwolkje. Ik zou niet durven zeggen dat ik een ochtendhumeur heb, maar de eerste uurtjes na mijn ontwaken ben ik gewoon niet zo geneigd tot sociaal contact. De rest van de dag ben ik tot ergernis van velen druk en luid, maar in de ochtendspits is dat deeltje van mij zich nog kinds in de oogjes aan het wrijven na een nachtje inactiviteit.

Dat is meteen ook de reden waarom ik er steevast voor koos het boemeltreintje richting Brussel te nemen om te gaan werken. Zo goed als lege wagons, geen drukte en over het algemeen sympathieke mensen die net zoals ik liefst de krant lezen en zwijgen. Maar sinds deze week is dat geen optie meer, want de meneren van het spoor hadden beslist dat die schattige omnibus niet meer zou rijden.

En zo kwam het dat ik vandaag de rechtstreekse IC naar Brussel nam. Eerst slechts lichtjes geïntimideerd door de massa die op het perron stond te drummen. Maar al snel mateloos geïrriteerd door de intens luidruchtige mensenzee die tesamen met mij in dat sardienenblikje zat. Onbekenden, minnaars en/of collega’s die elkaar in geuren en kleuren over het nieuwe lief van zoonlief en de examens van dochterlief vertelden. Eenzaten die aan hersengymnastiek deden op de Nintendo DS (ik vind dat ook leuk ja, maar er staat ook effectief een volumeknop op dat ding hoor, you should try it). Verscheurde geliefden die hun wederhelft op het perron achtergelaten hadden en de leegte alweer moesten vullen met een nietszeggend telefoongesprekje.

En ik, ik deed niks anders dan zielig uit het raampje staren en nostalisch terugdenken aan die fijne treinritten met niemand meer dan me, myself and I. Voor anderen misschien een asociaal donderwolkje, maar voor mij mijn favoriete reisgezel op koude en druilerige winterochtenden.

13 december 2007 at 16:49 6 reacties


Meest recente berichten

Recente reacties