Posts tagged ‘job’

Spreken is goud

Het is voorbij. Al enkele dagen eigenlijk, maar ik was te lui om er hier over te schrijven.

Ik was er al maanden mee bezig. Eerst alleen in mijn hoofd, dan in volle vaart om het materiaal klaar te krijgen, de laatste dagen in elk vezeltje van mijn lichaam. Mijn eerste vorming op de nieuwe job. Een lezing van een uur voor 150 toeschouwers die eigenlijk komen voor de lollige workshops die volgen. De eerste keer alleen voor een grote zaal, met een micro in de hand en een spot op mij gericht.

Het leverde heel wat werk en nog meer stress op, maar het is gelukt. “Boeiend en zelfzeker”, naar het schijnt. De kop is eraf, weer een nieuwe vaardigheid opgestart. Al zal het nog een hele tijd duren voor ik het onder de knie heb.

Gelukkig had ik mezelf de dag erna getrakteerd op een dagje vrij, een wandeling door Antwerpen en een heerlijke massage die ik nog te goed had dankzij de ex-collega’s. Waarvoor dank, trouwens. Weg stress, hello zacht velletje!

15 februari 2011 at 11:34 1 reactie

Laatste keren

Dingen die ik vandaag voor het laatst deed/doe:

  • ’s Morgens naar links vertrekken ipv naar rechts om naar het werk te rijden.
  • Voor de brug staan op weg naar dat werk.
  • Naast de vaart rijden en me afvragen hoe snel een Fiat Punto eigenlijk zinkt.
  • Gokken welke van drie routes naar het werk vandaag voor de minste ergernis zal zorgen.
  • De volledige uitzending van ‘De Ochtend’ op Radio 1 meepikken in de auto.
  • Me afvragen of het nu echt een bewuste keuze was om een kerk te bouwen die eruit ziet als een moskee, of gewoon een pijnlijke vergissing van lang voor het multiculturele tijdperk.
  • Parkeerplaats zoeken in Schaarbeek en me boos maken op die lelijke gele Kangoo die altijd mijn plaats lijkt in te pikken.
  • De receptioniste een goeiemorgen wensen. Al plan ik dat op de nieuwe job ook wel te doen.
  • Op weg naar mijn bureau de naam en gezinssituatie kennen van iedereen die ik tegenkom. Ok, dat zal niet voor het laatst ooit zijn, maar toch voor een lange tijd.
  • Staren naar de sloppenwijken van Schaarbeek en vooral naar dat ene tuintje waar iemand woont die wél moeite doet om een fijne omgeving te creëren voor zijn/haar gezin.
  • Roepen naar een collega die op enkele meters afstand zit, dat hij moet langskomen in plaats van mij te bellen.
  • Met een perfecte mix van bewondering en afschuw kijken naar onze felroze vloer.
  • Het Atomium bestuderen vanop een dakterras op een zevende verdieping.
  • In de trappenhal staan na een toiletbezoek en ontdekken dat ik mijn badge vergeten ben en dus niet terug binnen kan.
  • Struikelen over de kabelgoot die net naast mijn bureau ligt.
  • Mijn mailbox helemaal leegmaken. Professionele digitale stilte.
  • Vloeken omdat mijn bureaustoel-op-wieltjes niet rolt op dat stomme tapijt.
  • Alle persoonlijke foto’s en documenten wissen, behalve de schaapjes op mijn desktop. Want zij horen hier thuis.
  • Mijn laptop afsluiten om hem nooit meer opnieuw op te starten.

Het mag dan al voor de perfecte redenen zijn, het doet toch een beetje raar om na vijf jaar afscheid te nemen.

10 juni 2010 at 14:58 Plaats een reactie

Actie

Kleine splinters van ongenoegen kunnen met wat goede zorgen pijnloos verwijderd worden. Laat je ze aan hun lot over, dan durven ze al wel eens uitgroeien tot een massief blok frustratie.

Vandaag is er zo’n blok van mijn schouders gevallen.

De ontslagbrief ligt op het juiste bureau.

26 april 2010 at 12:45 6 reacties


Recente reacties