Haar

7 juni 2011 at 08:23 Plaats een reactie

Er zijn zo van die momenten waarop ik zou willen dat ik wat meer haar op mijn tanden had.

Vanmorgen zat ik in de fietsencoupé van een dubbeldekker richting Brussel. Of beter: stond ik. Verderop had een collega-pendelaar zijn koersfiets veilig ingesnoerd, zodat het ongetwijfeld dure ding de treinreis ongeschonden zou overleven. Dat hij daarbij vijf zitplaatsen innam terwijl er een tiental mensen recht stonden in de wagon, merkte onze sportieveling duidelijk niet op. Of misschien had hij al geleerd zijn omgeving te negeren.

De hele treinrit bedacht ik hoe oneerlijk het was dat zijn fiets een goed plekje kreeg en ik niet. Vond ik dat ik hem best vriendelijk kon vragen of hij betaalde voor 5 zitplaatsen, want dat ik (nu ja, de baas toch) wel voor dat van mij betaalde. Vroeg ik me af waarom niemand anders iets tegen hem zei. Was ik verbaasd dat de treinbegeleiders hem bij het voorbijgaan niet wezen op zijn asociaal gedrag.

Vervolgens liet ik de man rustig afstappen in Brussel-Noord, zonder iets te zeggen, maar vurig hopend dat hij door mijn boze blikken tot inkeer zou komen.

Verdorie, soms zou ik echt willen dat ik wat meer haar op mijn tanden had.

Advertenties

Entry filed under: Uncategorized. Tags: , .

Familieweekend Eerste keer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Meest recente berichten

Recente reacties


%d bloggers liken dit: