Londen, zomer 2000

21 april 2011 at 08:30 Plaats een reactie

Met drie gingen we voor de eerste keer op reis zonder volwassenen erbij. Een ijverige vriendin had alles georganiseerd en geboekt. Grootste plannen van musea, pubs en zonnige wandelingen. De Eurostar zette ons af in Waterloo Station, we moesten enkel nog de Tube induiken naar ons hotel. Druk kwetterend volgde ik de massa in het metrostel, waarna ik de deuren hoorde dichtgaan en zag dat mijn maatjes nog steeds op het perron stonden. Weg metro. Weg vriendjes. Weg naam en ligging van hotel en uitgestippelde route om daar te geraken. Weg stapel Britse ponden ook, want die was nog niet verdeeld.

Paniek. Snel afgestapt aan de volgende halte, hopend dat de andere helft van het reisgezelschap dezelfde briljante ingeving zou hebben. Én dat we elkaar zouden terugvinden tussen alle pendelaars, toeristen en rare kwieten. Wat gelukkig ook gebeurde. True story.

Vanmorgen zag ik hetzelfde gebeuren met enkele pubers die mijn trein richting Brussel wilden nemen. Eentje was net niet wakker genoeg om net als zijn vrienden tussen de dichtklappende deuren te duiken en bleef eenzaam achter op het perron. Waarna de iPhone ging voor de herziening van de plannen.

The times they are a-changing.

Advertenties

Entry filed under: Uncategorized.

meh Terug

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Meest recente berichten

Recente reacties


%d bloggers liken dit: