Frans en Maria

10 november 2009 at 17:46 4 reacties

Nu we het er toch over hebben. Grootouders. Nutteloos. Of toch de mijne.

Ik weet natuurlijk hoe grootouders horen te zijn. Ik zag het vroeger bij vriendinnetjes, ik hoorde erover vertellen, en ik ervaar het nu bij mijn eigen ouders telkens ze hun kleinkind zien. Lief, zorgzaam, trots, bezorgd, toejuichend, beschermend, inspirerend, vergoeilijkend en ondersteunend.

Bij mij ging het er net iets anders aan toe. Hoewel bomma en bompa op enkele meters van mijn ouderlijke huis woonden en die eerste zelfs mijn doopmeter was, deden wij als kleinkinderen blijkbaar iets mis. Beverig voorgelezen nieuwjaarsbrieven werden afgekraakt omwille van een vlekje onderaan het blad, de paasklokken misten hun tuin altijd op een haar na om gelukkig te overcompenseren in de onze, en sinds mijn twaalfde ben ik opgehouden met verjaren en dus ook met kadootjes, kaartjes of godbetert gelukwensen te ontvangen.

Maar kinderen zijn flexibel en ouders fantastisch en dus ben ik er toch in geslaagd een gelukkige en trauma-vrije jeugd te hebben. Hoera voor mij! Maar dus niet voor die grootouders.

Al vergeten ze dat doorgaans zelf wel. Zoals wanneer ze onaangekondigd en ongewenst op bezoek komen. Langs de tuin, want voordeuren gelden natuurlijk niet voor geliefde familieleden. Onze renovatiewerken worden gewikt, gewogen en uiteraard nooit goed bevonden. Gelukkig hebben jaren van desinteresse van hun kant eenzelfde ingesteldheid bij mij veroorzaakt, dus dat kan ik nog wel negeren. Tot op het moment waarop ze zeggen dat het zo jammer is dat de volledige achterbouw zal verdwijnen, want dat dat “toch wel een interessante plek is om een serviceflat te installeren, voor de grootouders”. Dan wordt het toch bijzonder moeilijk om die pokerface aan te houden.

En dus konden ze hoofdschuddend huiswaarts keren, die grootouders. Getroffen door hun onbeschofte kleindochter die stond te gieren van het lachen na het horen van hun “interessante voorstel”.

Nutteloos, die kleinkinderen.

Advertenties

Entry filed under: Uncategorized. Tags: , , .

Jos Slippies

4 reacties Add your own

  • 1. Sam  |  10 november 2009 om 18:05

    Oei. Ik had wel een lieve grootmoeder, maar helaas was die niet opgewassen tegen haar tiran van een vent. Dus ook geen grootouders op het Grootouderfeest voor mij. En een cent kreeg ik wel, maar wat ik wou was grootouders die me van school kwamen afhalen en pannenkoeken bakten en zo. Och ja, wij dat veel beter doen, wij.

    Beantwoorden
  • 2. Annelyse  |  10 november 2009 om 20:50

    Frans en Maria, typische grootouders namen 😉

    Jammer voor jou … niet te snappen hé.

    Beantwoorden
  • 3. Liesbet  |  11 november 2009 om 00:05

    Ik had er zoals ze horen te zijn: ze kwamen me afhalen van school, ik ging er tot ik achttien was elke middag eten en ze stonden altijd voor ons klaar (nog altijd trouwens).

    Beantwoorden
  • 4. rozebril  |  11 november 2009 om 10:46

    Niet te begrijpen, zoiets…

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Meest recente berichten

Recente reacties


%d bloggers liken dit: