I confess

25 oktober 2007 at 14:18 2 reacties

Once upon a time, toen ik nog tot het tienerrijk gerekend kon worden, was ik als rasechte bakvis een die-hard fan van een welbepaalde popgroep. Of nee, ik was er rotsvast van overtuigd dat ik stoerder was dan al die zwijmelende meisjesmeisjes : ik was een ‘rationele’ fan van een ‘fantastische’, ‘uiterst geloofwaardige’ en ‘hypergetalenteerde’ rockgroep. Lees die lovende typeringen er nog eens op na, beste lezertjes, en laat dan uw oog afdwalen naar de volgende twee woorden. Bon Jovi. Ik accepteer daarbij met gebogen hoofd uw hoongelach en doorgedreven spot. Maar eej, in alle eerlijkheid, ik was toen 15 ofzo hè. Gimme a break. Er is nog maar zelden enige vorm van intelligentie of correct inschattingsvermogen vastgesteld bij een vijftienjarige. So let’s never mention this again.

Maar waarom had ik dan plots de onstuitbare drang u in te wijden in deze genante voorgeschiedenis? Omdat ik net op mijn favoriete site HLN.be las dat Tico Torres, de coole drummer van mijn jeugdzonde, ‘stoere’ babyspullen ontworpen heeft voor de zichzelf respecterende hardrockfan. En ergens was er toch een nostaligische cel in mijn lijf die een beetje in overdrive ging en enthousiast bedacht dat ze toch eens op de bijhorende link moest klikken. Wat ik uiteraard niet gedaan heb. Coz I’m tougher than that. Nah.

En u? Van wie wilt u niet graag toegeven dat u er vroeger posters, briefpapier en brooddozen van had?

Advertenties

Entry filed under: Uncategorized.

En gezond dat dat is! Bijgeloof

2 reacties Add your own

  • 1. Miss Puntkomma  |  25 oktober 2007 om 16:50

    Ah…een “En u?”-tje. Daar moet ik altijd op antwoorden *lacht*. Geen echte idolen eigenlijk (wel van Clouseau, maar wie was/is daar geen fan van). Ik wou wel heel erg graag een kuif in het vierde leerjaar. Al mijn vriendinnetjes in de klas hadden zo een hoogopstaand exemplaar, maar ik mocht niet van thuis…Pijnlijke jeugdherinneringen komen nu levendig weer naar de oppervlakte. Waar is Jambers als je hem nodig hebt?!

    Beantwoorden
  • 2. Wie bij de hond slaapt… « Saskaya  |  4 april 2008 om 10:16

    […] En vooral: een man die een beetje gek werd van mijn onwetendheid/onverschilligheid ten aanzien van “goeie” muziek. O ja, ik ga compleet uit de bol als ik ‘Toxic’ van Britney hoor. Of ‘I wanna dance with somebody’ van Whitney. En je wil écht niet in mijn buurt staan wanneer ‘Grease Megamix’ gedraaid wordt. Maar dat is dus muziek waar mijn vriendje spontane moordneigingen van krijgt. Ik denk zelfs dat hij even overwogen heeft me te verlaten toen hij hoorde van mijn vroegere adoratie voor Bon Jovi. […]

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Meest recente berichten

Recente reacties


%d bloggers liken dit: