En gezond dat dat is!

21 oktober 2007 at 23:47 2 reacties

“Sporten is gezond!”, “Een beetje ontspanning na een lange werkdag is net wat je nodig hebt!”, “Het is niet normaal dat je al uitgeput bent als je ’s morgens het station van Mechelen moet doorsprinten om je trein te halen.”

De ‘goeie raad’ begon me een beetje de keel uit te hangen, maar ergens begon de peer pressure toch ook te wegen op mijn koppigheid. So sporten it was.

Dus verdiende Passage Fitness een aardige en inspanningloze duit aan mijn goeie voornemen maar gebrek aan doorzettingsvermogen en moest Evi lijdzaam toezien hoe ik na les 9 plotseling ‘vergat’ haar opnieuw op mijn iPod te laden. Maar dan was er dat ene, originele idee waarmee ik mijn conditie spelenderwijs tot nooit geziene hoogtes zou kunnen tillen: dansen.

Sinds mijn mammie mij als zesjarige op jazzballet gestuurd had, was ik altijd wel zo’n beetje de dancing queen gebleven, dus dat leek me de ideale combinatie van de hel die sporten voor mij is en een plezierige activiteit. Mijn zoektocht naar een geschikte les strandde aan het station in Mechelen bij het regeltje ‘Streetdance’ op een kalender. Ik zag het al helemaal voor mij: Saskaya, kickin’ ‘n’ groovin’ in downtown Mechelen met de homeboyzzz en b-girlzzz. Freestylen op straat en massa’s enthousiaste passanten die mij all that zouden vinden. Kijk, ik was al volledig down met de lingo, en die moves, dat zou al helemáál geen probleem zijn voor een natural born dancer als ik.

U begrijpt dan ook mijn teleurstelling toen een allesoverheersende pijn en vooral ernstig verkrampte spieren mij er vanmorgen van weerhielden gezwind op mijn fietsje te springen om mijn liefste te voorzien van zijn wekelijkse koffiekoeken en pistoletjes.

Tot zover dus mijn goesting om elke vrijdag idiote danspasjes te gaan inoefenen die niemand ooit zal willen zien en die ik zelfs niet onder de knie zou wíllen krijgen. Ik deed het uiteindelijk toch alleen maar uit medelijden voor die lerares. En om die andere sukkeltjes van dansers een hart onder de riem te steken. Nah!

En u, hoe hebt u dat eigenlijk opgelost gekregen, die slechte conditie?

Advertenties

Entry filed under: Uncategorized.

De Jan I confess

2 reacties Add your own

  • 1. Andhi  |  22 oktober 2007 om 00:22

    Het oplossen van mijn slechte conditie beperkt zich vooralsnog tot het gezwind halen van zondagse pistoletjes voor mijn madame, aangezien zij elke week wel een of ander excuus bedenkt om in de zetel te kunnen blijven liggen…

    Maar ook daar wordt aan gewerkt. Ik weet nog niet goed hoé, maar er zál aan de conditie gewerkt worden!

    Beantwoorden
  • 2. Dick Richie  |  23 oktober 2007 om 11:52

    In mijn lang vervlogen jeugd voornamelijk met basketbal en een eigen variant op inline hockey. Daarna heb ik aan thaïboksen gedaan, maar daar ben ik mee gestopt om geografische redenen. ’t Was nochtans ideaal: niet lopen, alle spieren gebruiken en met een beetje geluk af en toe iemand op zijn bakkes kunnen geven.

    Nu lig ik spijtig genoeg al twee jaar stil en ik word er zot van. Er staat intussen al flink wat haar op mijn voornemen om te gaan fitnessen, maar het zal er binnenkort toch eens van moeten komen. Als ik mijn dertiende maand gehad heb bijvoorbeeld, want echt goedkoop is dat blijkbaar niet.

    Beantwoorden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Meest recente berichten

Recente reacties


%d bloggers liken dit: