Wijsheid op vrijdag

27 juli 2007 at 16:14 Plaats een reactie

Iets meer dan een jaar geleden zat ik met liefste op Kreta. Man, I wish I was there right now. Niet zozeer omdat het de meest memorabele vakantie ooit was, maar gewoon, vakantie is fijn. Werken duidelijk niet. Keuze rap gemaakt dus.

Na twee uur niksdoen aan het zwembad, waren we het al beu. Wij zijn dan wel notoire luiaards, maar onze aandachtsspanne is ook bijzonder kort. En er zijn maar zoveel manieren waarop je kan lachen met dikke Duitse vrouwen in veel te kleine bikini’s die achter hun duivels gebroed aanhollen, voor zelfs dát gaat vervelen.

Tijd voor een leuke excursie dus. Even gecheckt bij de reisbegeleidster en jawel, morgen ging er een leuke vertrekken. Naar de Samariakloof, een nationaal park met adembenemende kant-en-klare-Kodak-momenten. Een wandeling van een kilometertje of 15 vanop 1250 meter hoogte naar zeeniveau, tussen de rotsen. Enkele uurtjes één zijn met de natuur, genieten van de zon, je heerlijk verfrissen in koele bergriviertjes, ronddansen met de zingende eekhoorns en moppen tappen met de Kri-Kri-geiten tot je uiteindelijk na zoveel plezier de Plek der Plekken bereikt : de magistrale Portes. Rotswanden die aan weerszijden en op slechts 4 meter afstand 500 meter boven je uittorenen: onvergetelijk, de belevenis of a lifetime.

Dat klonk te idyllisch om waar te zijn. “Jamaar”, polsten wij nog even bij Cruella, “wij zijn niet echt supersportief, is dat een probleem?” Dat was op zich een grove leugen, maar toegeven dat we al buiten adem waren na het achterna rennen van de ijskreemkar, was ons nét te onthullend. “Geen probleem, geen probleem, lieve kindjes”, grijnsde de heks, “dat is een wandelingetje van niks. Ok, 15 km, dat wel, maar de hele tijd downhill, dus dat wandelt zichzelf.” Gevolgd door wat anecdotes van een barbiepop die het in haar kersenpittenbrein gehaald had op hakken de tocht aan te vatten, en ja, zij had het moeten opgeven, maar normaal functionerende mensen zoals wij konden dat zonder problemen aan.

Fin, ik bespaar jullie het hele relaas. Maak zelf maar een verhaaltje met ‘blaren the size of struisvogeleieren’, ‘openlucht sauna’, ‘geniepige kiezelsteentjes’, ‘moordneigingen’, ‘tranen met tuiten’, ‘deathtrap’, ‘felrood kreeftenvelletje’ en dood.

Waarom ik op deze vrijdagnamiddag over deze hellentocht zit te mijmeren? Omdat ik net las dat twee Poolse toeristen dood zijn aangetroffen in die wondermooie kloof.

Bij deze is het nog maar eens bewezen: luiheid duurt het langst. Of zoals mijn ultieme held het verwoordt: “if something is hard to do, it’s not worth doing“. 

Advertenties

Entry filed under: Uncategorized.

Bweik Private parts

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Meest recente berichten

Recente reacties


%d bloggers liken dit: