Action painting

Sinds dit weekend is de wildernis achter ons huis die we liefkozend ‘ons tuintje’ noemen, opgefleurd met een flashy groen hek. Het hek stond er al, maar het was een zielig hoopje roest geworden. En dat kunnen we niet tolereren, daar temidden ons luxe-resort.

De transformatie heeft wel wat voeten in de aarde gehad. Of eerder: verf op mijn smoel. Ik kan namelijk helemaal niet proper verven, en na enkele uurtjes hard labeur was dat ook wel spetterend duidelijk geworden. Moesten er groene metallic smurfen bestaan, ze hadden me spontaan tot hun koningin gekroond.

Warm water, zeep, schuursponsjes en schuurcrème, het mocht allemaal niet baten. Dan maar de grove middelen bovengehaald en een bus White Spirit over mezelf uitgegoten. Alleen jammer van dat vermanende vingertje ’vermijd contact met de huid’ op de verpakking, dat de pret een beetje bedierf. Maar ik was wél meteen weer toonbaar. Nu is het alleen afwachten tot de dag dat de Tsjernobyl-symptomen opduiken op mijn tere velletje.