Asociaal

Ik beken. Ik ben des ochtends een asociaal donderwolkje. Ik zou niet durven zeggen dat ik een ochtendhumeur heb, maar de eerste uurtjes na mijn ontwaken ben ik gewoon niet zo geneigd tot sociaal contact. De rest van de dag ben ik tot ergernis van velen druk en luid, maar in de ochtendspits is dat deeltje van mij zich nog kinds in de oogjes aan het wrijven na een nachtje inactiviteit.

Dat is meteen ook de reden waarom ik er steevast voor koos het boemeltreintje richting Brussel te nemen om te gaan werken. Zo goed als lege wagons, geen drukte en over het algemeen sympathieke mensen die net zoals ik liefst de krant lezen en zwijgen. Maar sinds deze week is dat geen optie meer, want de meneren van het spoor hadden beslist dat die schattige omnibus niet meer zou rijden.

En zo kwam het dat ik vandaag de rechtstreekse IC naar Brussel nam. Eerst slechts lichtjes geïntimideerd door de massa die op het perron stond te drummen. Maar al snel mateloos geïrriteerd door de intens luidruchtige mensenzee die tesamen met mij in dat sardienenblikje zat. Onbekenden, minnaars en/of collega’s die elkaar in geuren en kleuren over het nieuwe lief van zoonlief en de examens van dochterlief vertelden. Eenzaten die aan hersengymnastiek deden op de Nintendo DS (ik vind dat ook leuk ja, maar er staat ook effectief een volumeknop op dat ding hoor, you should try it). Verscheurde geliefden die hun wederhelft op het perron achtergelaten hadden en de leegte alweer moesten vullen met een nietszeggend telefoongesprekje.

En ik, ik deed niks anders dan zielig uit het raampje staren en nostalisch terugdenken aan die fijne treinritten met niemand meer dan me, myself and I. Voor anderen misschien een asociaal donderwolkje, maar voor mij mijn favoriete reisgezel op koude en druilerige winterochtenden.