Lapdog

I’ll come right out and say it : ik ben zwaar teleurgesteld in de Vlaamse media. De voorbije 177 dagen (of iets in die buurt) maakten onze Belgische toppolitici er een potje van, zoveel is zeker. En ze doen dat allemaal, zonder uitzondering. Iedereen heeft zichzelf al onoverwinnelijk gewaand en heeft dus al wel eens belachelijke eisen gesteld. Basically : iedereen doet moeilijk.

Dat de kwezels van CD&V-N-VA een zondebok buiten de eigen rangen zoeken, dat spreekt voor zich. Zo werkt politiek en – als je erover nadenkt – de hele maatschappij. Maar dat de Vlaamse media als eersteklas bakvissen achter dat oranje afleidingsmanoeuvre aandrentelen als ware het Johnny Depp himself (of Stan Van Samang of een of andere hottie van het moment, maar ik blijf trouw aan de klassiekers), daar word ik triest van. En een beetje boos. Ik dacht dat journalisten net voor een beetje objectiviteit en alternatieve meningen moesten zorgen? Nuances? Bedenkingen? Analyses? Anyone?

Te moeilijk blijkbaar, dus scharen ze zich maar achter die compleet van de pot gerukte polarisering tussen Vlamingen en Walen die opeens zo trendy geworden is. Of hoe de watchdog niet enkel in de US of A een wollige lapdog geworden is.