I confess

Once upon a time, toen ik nog tot het tienerrijk gerekend kon worden, was ik als rasechte bakvis een die-hard fan van een welbepaalde popgroep. Of nee, ik was er rotsvast van overtuigd dat ik stoerder was dan al die zwijmelende meisjesmeisjes : ik was een ‘rationele’ fan van een ‘fantastische’, ‘uiterst geloofwaardige’ en ‘hypergetalenteerde’ rockgroep. Lees die lovende typeringen er nog eens op na, beste lezertjes, en laat dan uw oog afdwalen naar de volgende twee woorden. Bon Jovi. Ik accepteer daarbij met gebogen hoofd uw hoongelach en doorgedreven spot. Maar eej, in alle eerlijkheid, ik was toen 15 ofzo hè. Gimme a break. Er is nog maar zelden enige vorm van intelligentie of correct inschattingsvermogen vastgesteld bij een vijftienjarige. So let’s never mention this again.

Maar waarom had ik dan plots de onstuitbare drang u in te wijden in deze genante voorgeschiedenis? Omdat ik net op mijn favoriete site HLN.be las dat Tico Torres, de coole drummer van mijn jeugdzonde, ’stoere’ babyspullen ontworpen heeft voor de zichzelf respecterende hardrockfan. En ergens was er toch een nostaligische cel in mijn lijf die een beetje in overdrive ging en enthousiast bedacht dat ze toch eens op de bijhorende link moest klikken. Wat ik uiteraard niet gedaan heb. Coz I’m tougher than that. Nah.

En u? Van wie wilt u niet graag toegeven dat u er vroeger posters, briefpapier en brooddozen van had?